บทที่ 123 123

“เพราะเห็นหน้าพิ้งค์พี่ก็จะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งน่ะสิ” ลักษณารีย์อดขำไม่ได้ ไม่เคยคิดว่ารดิศจะมีมุมน่ารักออดอ้อนแบบนี้ “ไปนะครับ พี่คงไม่มีแรงทำงาน เพราะมัวแต่คิดถึงพิ้งค์”

“ก็ได้ค่ะ ปล่อยก่อนสิคะเดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดก่อน” พอได้ยินอย่างนั้นรดิศก็รีบปล่อย แถมยังเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนเธอเสียอีก “ทำอ...