บทที่ 125 125

“ถ้าหยุดตอนนี้เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ” รดิศบอกเพื่อนสาวเสียงเรียบ ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะเขาเชื่อว่าพะแพงคงไม่กล้ามาหาเขาแล้วล่ะ

“ก็ได้...ในเมื่อคิดจะเล่นกันแบบนี้ ลาก่อนก็แล้วกัน” พะแพงกระชับกระเป๋าสะพายตัวเองแน่นเสมือนมันคือที่ระบายในตอนนี้ ทุกอย่างมันพังหมดแล้วทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของรดิศบ่งบอก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ