บทที่ 132 132

“พี่รักพิ้งค์ มันคือสิ่งที่อยู่ในใจของพี่” จมูกโด่งจรดเข้ากับเรือนผมเงางาม

“พี่โรมคะ พิ้งค์ว่าจะถามแต่ลืมทุกครั้งเลย” มันคือสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแย่ทุกครั้งที่นึกถึง

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“กระเป๋าสตางค์ที่พี่โรมใช้ ใบนั้นมันเป็นของพะแพงใช่ไหมคะ” ส่วนของเธอนั้นยังอยู่ในกล่องเหมือนเดิม รดิศเก็บเอาไว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ