บทที่ 24 24

“เห็นว่าหลานชายของเขาค่อยข้างจะเอาเรื่องเหมือนกัน พ่อเองก็ไม่ชอบหรอกนะ...ลูกเขยที่เจ้าชู้น่ะ คู่ชีวิตของน้องพิ้งค์ต้องเป็นคนดีดูแลลูกของพ่อได้และที่สำคัญ...เขาต้องไม่นอกใจและรักน้องพิ้งค์คนเดียว” สีหน้าของบิดาของเธอดูน่ากลัวมากตอนที่พูดถึงคู่ชีวิตของเธอในอนาคต ทำเอาเธอแอบเสียวท้องเพราะนึกไปถึงคนตัวดีที่เรียกได้ว่าแทบจะตรงกันข้ามกับสิ่งที่บิดาพูดออกมาทั้งหมด

‘ความรักของเธอจะไปได้ไกลขนาดไหนกันนะ หากรดิศกลับมาทำตัวเหมือนเดิมอีก’

รดิศนั่งจ้องโทรศัพท์และเขาก็ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องยิ้มออกมาแบบนี้แค่ได้ยินเสียงหวานๆ ของลักษณารีย์ ความจริงเขาควรจะโกรธหญิงสาวมากกว่าที่ไปถึงต่างจังหวัดแต่ไม่ยอมบอกกันสักคำ ทั้งโทรทั้งส่งข้อความไปหากว่าจะรับมันก็ทำให้เขาร้อนใจอยากจะไปหาคนตัวเล็กอย่างที่นึกไว้

เพิ่งรู้เหมือนกันว่าพอไม่เจอไม่ได้ยินเสียงของลักษณารีย์ติดๆ กันหลายวันแบบนี้มันทำให้รู้สึกแปลกๆ ไป รดิศนึกขำตัวเองที่เป็นแบบนี้ทำราวกับตัวเองกำลังมีความรักอย่างนั้นแหละ

ความรักอย่างนั้นเหรอ...กับลักษณารีย์ ?

ใช่หรือเปล่านะ...หรือเพราะว่าเขาเคยชินกับการที่มีเธออยู่ข้างๆ ตลอดถึงเวลาอยากเจอก็ไปหา นัดไปไหนเธอก็ไปไม่เคยปฏิเสธสักครั้ง แต่วันนั้นวันที่เธอร้องไห้ออกมาแล้วพูดเหมือนจะตัดรอนกับเขานั่น...มันทำให้คนที่เคยมั่นใจในตัวเองทุกๆ เรื่องกลับสั่นคลอนอย่างไม่น่าเชื่อ

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นครืดๆ มันเป็นข้อความที่ถูกส่งเข้ามา รอยยิ้มบาดใจสาวๆ ผุดขึ้นเมื่อเจ้าของโทรศัพท์หวนนึกไปถึงคนตัวเล็กที่เพิ่งวางสายไปเมื่อตอนบ่ายๆ นี่ก็จะค่ำแล้วเธอคงคิดถึงเสียงนุ่มๆ ของเขาบ้างล่ะนะ

นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องมาดูงานให้รามิลแทนเขาคงไปหาเธอแล้ว รู้สึกแปลกๆ อย่างไรก็ไม่รู้ไม่อยากห่างจากลักษณารีย์เลย ความรู้สึกแบบนี้มันเพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่คืนนั้นที่บุกเข้าห้องของเธอได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มมันทำให้เขาอยากจะสัมผัสเธออย่างลึกซึ้ง แค่ได้กอดก็ทำให้เขารู้สึกหวงร่างบางขึ้นมาทันทีที่คิดว่าเธอเคยอยู่ในอ้อมกอดของคีรติ

สาบานได้เลยว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมากอดซ้ำรอยเขาอีกเด็ดขาด ผู้หญิงของเขาใครก็ห้ามแตะต้อง เว้นเสียแต่...เขาจะอนุญาตหรือเบื่อแล้ว เขาจะเบื่อผู้หญิงคนนี้ลงหรือเปล่านะเพราะนี่มันก็เกือบหนึ่งปีแล้ว

นิ้วหนาปลดล็อกโดยใส่ตัวเลขที่ตั้งขึ้นสี่ตัวก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์จะโชว์เตือนว่ามีข้อความเข้ามา รดิศเปิดข้อความนั่นอย่างสงสัยเมื่อมันถูกส่งมาจากระรินยายน้องสาวตัวแสบ

‘หนูรินกับพี่ราฟค้างที่บ้านน้ากอบัวกับน้าภูนะ หนูรินไม่สบายปวดหัวมากคงกลับเย็นๆ พรุ่งนี้ โรมบอกพะแพง ’เพื่อนสนิท’ ของโรมด้วยนะว่าไม่ต้องรอกลับไปก่อนเลย’ ขนาดข้อความยังไม่เลิกจิกกัดด้วยการเน้นคำว่าเพื่อนสนิทอีกนะ

รดิศถอนหายใจเฮือกใหญ่สรุปที่พะแพงลงไปกรุงเทพฯ นี่คงตั้งใจไปหาพี่ชายของเขาสินะ บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจพะแพงเหมือนกันว่าจริงๆ แล้วเธอต้องการอะไรกันแน่ ทำทีว่าเล่นกับเขาแต่ก็ทิ้งระยะห่างพอสมควรเขาเลยไม่กล้าก้าวเข้าไปกลัวว่ามันจะล้ำเส้นเข้า แต่บางครั้งก็ชอบถามถึงรามิลบ่อยๆ แววตาของเธอดูแปลกๆ เวลาที่พูดถึงพี่ชายของเขา

‘โรมมีปัญหากับเด็กคนนั้นหรือเปล่า เธอคงเข้าใจผิดตอนที่เห็นแพงออกมาสภาพแบบนั้น’ คืนวันนั้นพะแพงโทรมาถามไถ่ แต่เขาไม่มีอารมณ์จะตอบคำถามเธอเพราะมัวแต่ร้อนใจที่ลักษณารีย์ไม่ยอมรับโทรศัพท์ สุดท้ายพะแพงจึงส่งข้อความในทำนองที่ตัดพ้อมาว่าเขาไม่เคยพูดเสียงห้วนๆ ใส่เธอแบบนั้น

นาทีนั้นเขายอมรับกับตัวเองว่า อยากให้เจ้าของใบหน้าหวานอย่างลักษณารีย์คืนดีกับเขามากกว่า น้ำตาของเธอมัน...ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนข้างใจมันโหวงๆ ชอบกล

โทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อได้รับข้อวามจากระรินไม่นานเท่าไหร่ เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ว่าพะแพงคงต้องโทรเข้ามาหาเขา รดิศตัดสินใจกดรับสายเพื่อบอกให้พะแพงเข้าใจและบางทีเธอควรจะตัดใจหรือเลิกหวังลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว คนอย่างรามิลไม่สนใจพะแพงหรอก พี่ชายของเขาปฏิบัติตัวเป็นสุภาพบุรุษกับผู้หญิงทุกๆ คนนั่นแหละ

‘โรมขอเบอร์หนูรินหน่อยสิ คือแพงมาเจอพี่ราฟกับหนูรินที่กรุงเทพฯ น่ะ เลยนัดว่าจะกลับพร้อมกันแต่นี่ก็ยังไม่เห็นว่าทั้งสองคนเลย’ แค่กดรับสายเสียงร้อนรนของพะแพงก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“ทำไมต้องรอล่ะ แพงก็กลับมาก่อนเลยสิ ไม่ได้มีธุระอะไรแล้วไม่ใช่เหรอ” รดิศกรอกเสียงลงไปอย่างเซ็งๆ เขารำคาญยายตัวแสบแว้ดใส่อีกกับเรื่องของพะแพง อีกอย่างระรินคงบีบคอเขาตายแน่ๆ หากรู้ว่าเขาลักลอบคบเพื่อนรักของเธออยู่

“เอ่อคือ…ก็ไม่มี แต่แพงรับปากพี่ราฟไปแล้วว่าจะกลับพร้อมกัน ถ้ากลับไปก่อนโดยที่ไม่บอกแบบนี้ก็เสียมารยาทแย่สิ” พะแพงลดเสียงให้อ่อนและนุ่มกว่าเดิม เมื่อรดิศพูดเสียงแข็งๆ ใส่เหมือนไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่

“คงไม่ต้องรอแล้วล่ะ ตอนนี้หนูรินไม่สบายมากพี่ราฟคงอยู่ดูแลหนูริน เลยไม่ว่างรับสายเพราะฉะนั้นแพงรีบกลับมาเถอะ” รดิศหัวเราะในลำคอเมื่อทันทีที่เขาพูดจบอีกฝ่ายก็ชิงตัดสายไปก่อน

เขาตามใจเพื่อนสนิทคนนี้มากไปหรือเปล่านะ เขาควรจะทำอะไรๆ ให้มันชัดเจนสักที หากเธอยังเล่นตัวเขาจะได้...ไม่รอ