บทที่ 39 39

 ลักษณารีย์ตื่นขึ้นก็ไม่พบคนที่กล่อมให้เธอนอนหลับแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อยอย่างน้อยเขาก็ยังเชื่อคำพูดของเธอ วูบหนึ่งเธอนึกละอายใจจนไม่อยากก้าวขาออกจากห้องนี้ มาอาศัยบ้านคนอื่นนอนแท้ๆ ยังกล้าทำเรื่องบัดสีกับลูกชายของเขาอีก ใบหน้าหวานสลดไปวูบหนึ่งมัวแต่กังวลใจจนไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง

“ทำไมยังไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ