บทที่ 57 57

“ดึกแล้วไปนอนเถอะ ต้องกลับบ้านแล้วเดี๋ยวโดนแม่บ่นหูชา” รดิศตัดสินใจยอมผละตัวออกมา เขาเองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งไม่ใช่พระอิฐพระปูน ที่โดนอะไรบดเบียดเข้าใส่จะไม่มีอาการใดๆ เกิดขึ้น ยิ่งเป็นผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้ไม่ยากแล้วด้วยนับว่าอันตราย

เขาอยากจะจัดการเรื่องของลักษณารีย์ให้เรียบร้อยเสียก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ