บทที่ 63 63

ความร่มรื่นและอากาศที่เย็นสบายในช่วงสี่โมงเย็นนั้นไม่ได้ช่วยให้คนข้างกายของเธอสดชื่นขึ้นเลย ลักษณารีย์หลับตาลงอย่างเจ็บปวดสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะฝืนยิ้มใจกล้าคว้าข้อมือคนตัวโตเอาไว้ ก่อนที่รดิศจะเดินต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย

“พี่โรม...เรามาคุยกันดีๆ ได้ไหมคะ” ที่เคยคิดว่าความคิดเห็นอะไรๆ คง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ