บทที่ 90 90

“เขาต้องการหย่าค่ะ ไม่รู้ว่าพิ้งค์จะอดทนได้อีกนานแค่ไหน เหมือนเราไร้ค่าเวลาที่มีใครอีกคนเข้ามา บางทีพิ้งค์ก็เหนื่อยที่ต้องวิ่งตามพี่โรมอยู่ฝ่ายเดียว เขาไม่ได้หยุดอยู่กับที่แต่เขากำลังวิ่งหนี” เสียงหวานบอกอ่อนแรง ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา เหลือบมองพาฬิกาตอนนี้ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว “เขาคงไม่กลับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ