บทที่ 99 99

รดิศอดทนรอจนถึงเช้าวันใหม่และตอนนี้เขารอไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อคืนไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ข่มตาให้หลับไม่ได้ กระวนกระวายใจอยากไปหาคนตัวเล็กที่ถูกมารดาของเขาพาออกไปตั้งแต่เมื่อคืน เขาผิดเขารู้ผิดทุกอย่าง

“แม่ครับ แม่…พิ้งค์อยู่ไหนครับ” รดิศรีบเดินเข้าไปหามารดาเมื่อเจอท่านหน้าบ้าน

“โรม…” ขวัญข้าวมองลูกชายด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ