บทที่ 11 พระสนมแคว้นฉี 5/2
เมื่ออยู่ด้วยกันเพียงลำพังหานเฟิงก็เริ่มรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา เขารู้ดีว่าคืนนี้เมื่อเทียบกับสามัญชนทั่วไปยามที่แต่งเข้าจวนแล้วก็คือคืนส่งตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจจะยอมให้เจ้าคนวิปลาสนี้ย่ำยีได้อีกแน่ ร่างสูงรีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างกายเอาไว้
“บอกแล้วอย่างไรว่าไม่ต้องใส่อะไร เจ้าเอาผ้ามาคลุมกายเช่นนี้แล้วเราจะยลโฉมกุ้ยเฟยผู้เป็นที่รักของเราได้เช่นไรกันเล่า” จักรพรรดิหนุ่มยกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยขึ้นในยามที่ร่างสูงนั้นถลึงตาใส่เขาเช่นนี้ ทำให้รู้สึกอยากที่จะแกล้งอีกฝ่ายให้มากขึ้นกว่าเดิม
“หยุดมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเดี๋ยวนี้” หานเฟิงตวาดสั่ง แต่มีหรือว่าคนอย่างจ้าวอี้เทียนจะกลัวกับแค่เสียงแมวขู่เช่นนี้
“เจ้าอยากที่จะเป็นสนมของเราจนตัวสั่นเชียวหรือ”
“ถุ้ย! ให้ตายข้าก็ไม่มีวันยอมเจ้าเป็นครั้งที่สองจ้าวอี้เทียน!” หานเฟิงกล่าวออกไปอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก
ฮ่องเต้หนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นกลับยกยิ้มพร้อมย่างกรายเข้ามาหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นกุ้ยเฟยของตน ทำให้หานเฟิงต้องถอยห่างหนีให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เจ้าอย่าเข้ามานะไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
“เจ้าจะทำอะไรเราหรือสนมรัก”
“เจ้า! หากเจ้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียวข้าจะสังหารเจ้า
บัดเดี๋ยวนี้” หานเฟิงไม่ได้ขู่เลยสักนิดเขาพึงกระทำเช่นนั้นจริง ๆ หากแต่
จ้าวอี้เทียนไม่ฟังคำทัดทานนั้น ซ้ำยังย่างกรายเข้าหาแม่ทัพหนุ่มเรื่อย ๆ
“อย่าทำเป็นไม่เคยไปเลยหานเฟิง เจ้าก็รู้ว่าสนมที่ถวายตัวให้ฮ่องเต้แล้วไม่อาจจะออกไปจากห้องบรรทมที่ปิดตายเช่นนี้ เจ้ากับเราก็เคยทำเรื่องอย่างว่าแล้วไยเจ้าไม่ยินยอมเราดี ๆ”
“ถุ้ย! เจ้ามันหน้าไม่อาย ข้าเป็นบุรุษชายชาตินักรบไยต้องยอมกระทำเรื่องเช่นนั้นกับเจ้ากัน หากเจ้าต้องการกระทำจริง ๆ เรามาสลับตำแหน่งกันก็ไม่เลวเจ้าว่าเช่นนั้นดีหรือไม่” หานเฟิงยกยิ้มขึ้นบางเบาพร้อมกล่าวข้อเสนอของตนออกไป หากต้องกระทำเรื่องเช่นนั้นจริง ๆ เขาก็ขอเป็นผู้ที่จะต้องอยู่เหนือกว่า
ดวงตาที่แสนนิ่งเรียบติดเย็นชาปรายตามองเขาเพียงนิดก่อนที่จะเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง “สามีภรรยาสถานะตรงตัว”
จ้าวอี้เทียนกระชากหานเฟิงเข้าหาตัว หานเฟิงที่มีผ้าผืนหนาพันทาบทับก็ไม่ทันตั้งตัวตกอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้หนุ่มจนได้กลิ่นหอมของสุราจากกายแกร่ง
‘นี่เจ้าเมาอย่างนั้นหรือ’
“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มสะบัดตัวให้หลุดพ้นจากการกอดรัดนั้นก่อนที่ร่างโปร่งจะถอยออกไปตั้งหลัก จ้าวอี้เทียนยิ้มเยาะขึ้น มองผ้าผืนหนาในมือตนก่อนที่จะปล่อยมันทิ้งอย่างไม่ไยดี
“อย่าทำให้ยุ่งยากไปเลยหานเฟิง อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องเป็นสนมของเราไม่ว่าเจ้าจะขัดขืนสักเพียงใดเจ้าก็ไม่มีวันหนีออกไปจากกรงทองแห่งนี้ไปได้”
“ข้าไปทำอะไรให้เจ้า ไยเจ้าต้องกระทำการชั่วช้าเช่นนี้กับข้าด้วย หรือเป็นเพราะข้าเป็นเชลยแคว้นฉีที่จะคิดจะทำสิ่งใดก็ได้อย่างนั้นหรือจ้าวอี้เทียน” หานเฟิงตัดพ้อ หากไม่ใช่ในสนามรบแล้ว พวกเขาสองคนก็ไม่มีเรื่องต้องบาดหมางต่อกัน
“ใช่! เจ้ามันก็แค่เชลยเท่านั้นอย่ามาทำจริตเล่นตัวไปหน่อยเลย มันน่าสมเพช” ถ่อยคำดูแคลนถูกพ่นออกมาจากปากของผู้เป็นฮ่องเต้
หานเฟิงที่ได้ฟังเช่นนั้นฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดผึงลงในทันใด
แม่ทัพหนุ่มทยานตัวขึ้นเหนือพื้น พร้อมใช้ฝ่ามือซัดออกไปหมายจะฆ่าเจ้าคนชั่วช้านี้ให้สิ้นชีพเสียบัดนี้ ฮ่องเต้หนุ่มที่เห็นดังนั้นจึงใช้วรยุทธ์ของตนตั้งรับการโจมตีที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งสองต่อสู้กันจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวออกไปยังด้านนอกตำหนักแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาห้ามปราม
“เจ้ากล้าลงมือกับเราเชียวหรือหานเฟิง”
“ทำไมข้าจะไม่กล้า ในเมื่อเจ้าบอกเองว่าข้าไม่มีวันหนีจากที่
แห่งนี้ได้ ข้าก็อยากจะลองดูสักตั้งว่าเจ้าจะหยุดข้าได้หรือไม่จ้าวอี้เทียน” กล่าวจบก็ไม่รอช้า หานเฟิงซัดฝ่ามือเข้าใส่อีกฝ่ายอีกครั้ง วรยุทธ์ของทั้งสองสูสีจนไม่อาจรู้ผลแพ้ชนะ จ้าวอี้เทียนลอบคิดกลอุบายในยามที่อีกฝ่ายเข้าประชิดตัว ฮ่องเต้หนุ่มหยิบเข็มพิษที่อยู่ในสาบเสื้อจิ้มไปที่ซอกคออีกฝ่าย
“เจ้า! เจ้าทำอะไรข้า” หานเฟิงถอยหลังกรูด ฝ่ามือหนาก็กุม
ต้นคอของตนเอาไว้สายตาก็จ้องมองจักรพรรดิแห่งแคว้นอย่างเอาเรื่อง
“หึ! แค่พิษเพียงนิดที่จะทำให้เจ้าสุขสมอย่างไรเล่าหานเฟิง” จ้าวอี้เทียนกล่าวออกมาอย่างเย้ยหยันจนหานเฟิงอยากที่จะสังหารเขาให้รู้แล้วรู้รอด
“เจ้าคิดว่าเดรัจฉานวิชาเช่นนี้จะทำอะไรข้าได้หรือจ้าวอี้เทียน” กล่าวจบหานเฟิงก็ดึงเข็มพิษออกจากคอตนอย่างไม่ไยดี เขาไม่ยอมเสียท่าให้กับคนโฉดชั่วเช่นนี้เป็นแน่
“หึ! ก็ลองดูสิ”
ยังไม่ทันชั่วอึดใจพิษก็แล่นเข้าสู่กระแสเลือด แม่ทัพหนุ่มใบหน้าร้อนผ่าว เหงื่อเริ่มผุดขึ้น รู้สึกถึงความใคร่และความต้องการที่แล่นผ่านกายแกร่ง
บัดซบ! บิดามันเถิด
เจ้าลูกเต่าใช้พิษชนิดใดกับเขากันแน่ เมื่อครั้งยังเป็นแม่ทัพอยู่แคว้นฉีก็พอจะได้ยินมาบ้างว่าฮ่องเต้จ้าวอี้เทียนเชี่ยวชาญและชำนาญเรื่องการใช้ยาพิษเป็นพิเศษไม่ว่าจะเป็นพิษชนิดใดก็สามารถคิดค้นขึ้นมาได้ ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะโดนกับตัว
