บทที่ 17 บาดเจ็บ 8/1

เพียงกะพริบตาภาพเบื้องหน้าก็พร่าเลือน สิ่งที่เห็นคือลำธารใหญ่และป่าไผ่เขียวขจี หานเฟิงพยายามรวบรวมสติที่มีนำตัวเองออกจากโขดหินใหญ่ โชคดีที่มันได้ช่วยชีวิตเอาไว้

ร่างสูงเดินสะเปะสะปะไม่มีทิศทางไปยังผืนป่าที่โอบล้อมไปด้วยต้นไผ่นานา ยิ่งเดินมากเท่าไรแผลกลางหลังก็ยิ่งส่งความเจ็บขึ้นมามากเท่านั้น ทั่วทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ