บทที่ 42 คำขอโทษ 20/2

เปลือกตาที่ปิดสนิทของแม่ทัพหนุ่มค่อยเปิดออกช้า ๆ เขาพยายามปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดจ้าที่สาดส่องเข้ามา หานเฟิงไม่รู้ว่าตนนั้นสลบไปนานเท่าใดแต่เมื่อรู้สึกตัวเขาก็รู้สึกหนักอึ้งที่หน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของตนราวกับว่ามันกำลังถูกของใหญ่ทับอยู่ เขาหันไปมองข้างกายตนเองช้า ๆ ภาพที่เห็นคือเจ้าคนโฉดชั...