บทที่ 25 ความจริง

ไทม์ยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองช้า ๆ หัวใจในอกเต้นรัวแรงและดังกระหน่ำอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต จังหวะมันรัวเร็วจนเขาแทบจะหายใจไม่ทัน

“เธอนี่นะ”

เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง ทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ เหมือนกำลังพูดกับตัวเองอย่างคนสติหลุด

“แอบไปคลอดลูกฉันเงียบ ๆ แอบเลี้ยงลูกของฉันมาตั้งสามปีเลยเหรอวะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ