บทที่ 27 คำขอโทษ

ใบชายืนกอดอก แผ่นหลังบางพิงอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ สายตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ ทอดมองลอดเข้าไปดูลูกชายตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้

ส่วนไทม์ เขายืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกลจากเธอ แต่กลับรู้สึกเหมือนระหว่างเขากับเธอมันมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ จนเหมือนพวกเขายืนอยู่ห่างกันคนละโลก

หลังจากโดนกลุ่มเพ...