บทที่ 28 รอยน้ำตาบนบิลค่าชีวิต

ตื๊ดดด ตื๊ดดด

เสียงริงโทนเรียกเข้าแบบคลาสสิกเก่า ๆ ดังแสบหูดังขึ้น ใบชารีบละมือจากกระเป๋า เดินตรงมารับสายทันที และทันทีที่รับสาย น้ำเสียงที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนหวานละมุนละไมเมื่อพูดกับปลายสาย

“ฮัลโหลครับเทมส์ ว่าไงครับคนเก่ง ตื่นแล้วเหรอลูก หม่ามี้กำลังเก็บของอยู่นะครับผม”

[ฮ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ