บทที่ 16 ความอ่อนโยนจอมปลอม

วายุค่อย ๆ อ้าปากงับและดูดดื่มยอดอกของเธอไม่ต่างกับเด็กน้อยที่หิวกระหาย เสียงดูดดังอย่างตะกละตะกรามชัดเจนในความเงียบ พร้อมกับมือหนาที่ไม่ได้หยุดนิ่งมันวนอยู่บริเวณเนินเนื้อนุ่มที่เริ่มชื้นแฉะของพาย

“อื้ออ พี่วายุ อย่าทำแรงนะคะ” พายเอ่ยออกมาเช่นนั้นเมื่อรู้สึกได้ว่านิ้วยาวของวายุกำลังเริ่มตวัดขึ้นลงก...