บทที่ 31 อิสระ

กริชวางสายทันที เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ที่สามารถโกหกได้แนบเนียนขนาดนี้ เขาหันไปสตาร์ทรถ เตรียมไปรับศพที่ยังมีชีวิตของเขา

ในห้องคอนโดคินความเงียบเข้าครอบงำ เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

วายุทิ้งโทรศัพท์ลงพื้น จ้องมองความว่างเปล่า

“ไม่รอด ไม่รอด”

อัคคีนั่งเหม่อลอย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ