บทที่ 47 บทลงโทษแสนหวาน

ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนใหญ่ วายุละสายตาจากขาขาว ๆ ของพาย กดปุ่มอินเตอร์คอมพูดกับคนขับรถด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ แตกต่างจากที่คุยกับพายลิบลับ

“ถึงบ้านรีบลงรถ และบอกให้ทุกคนให้ออกไปจากพื้นที่ตึกใหญ่ภายใน 2 นาที ห้ามกลับเข้ามาจนกว่าจะถึงเช้าวันถัดไป เข้าใจไหม”

“ครับคุณวายุ” เสียงคนขับตอบรับสั้นๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ