บทที่ 105 เขินอะไร ไม่เคยเห็นกันหรือไง

ใบหน้าของสิรินทร์ซีดเผือด นิ้วมือที่กำหูหิ้วกระติกเก็บความร้อนเกร็งแน่นจนข้อต่อนูนขาว

เธอมองใบหน้าอันเย็นชาของอานันต์ สลับกับมองพริมดาวที่ยืนปกป้องเด็กน้อยทั้งสองคนอยู่ข้างๆ ความรู้สึกอับอายและเคียดแค้นถาโถมเข้ามาจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

ทำไม?

ทำไมสิ่งที่เธอเพียรพยายามสร้างมาแทบตาย ถึงได้พังทล...