บทที่ 112 ลงปากกา

ปลายกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมจ่อเย็นเฉียบอยู่ที่ขมับของสิรินทร์

ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างจนจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจนฟันกระทบกันดังกรอดๆ

สายตาของอานันต์จับจ้องไปที่ปืนกระบอกนั้นเขม็ง นัยน์ตาแดงก่ำจนเส้นเลือดฝอยในตาแทบจะปริแตก

เขารู้ดีว่าลูกน้องคนสน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ