บทที่ 115 ขออวยพรให้พวกคุณรักกันยืนยาว

พริมดาวจ้องมองเขา มองลึกเข้าไปในดวงตาที่อัดแน่นไปด้วยความบ้าคลั่งและโทสะคู่นั้น พลันความรู้สึกขบขันก็ผุดขึ้นมาในใจ

เธอพยักหน้าเบาๆ

"ใช่ค่ะ"

คำคำเดียวที่หลุดออกจากปาก ราวกับปุยนุ่นที่ลอยเคว้งคว้าง

"ฉันรีบร้อนขนาดนั้นแหละ"

เธอช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาที่แทบจะลุกเป็นไฟของเขาอย่างสงบนิ่ง ริมฝีปากย...