บทที่ 135 หักขาของตัวเอง

เลือดในกายของพริมดาวเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านออกมาจากปากกระบอกปืนสีดำทมึนที่จ่ออยู่ มันช่างป่าเถื่อนและแทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ

เธอไม่รอดแน่

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมอง แต่มันกลับไม่ได้นำมาซึ่งความสิ้นหวังอย่างที่ควรจะเป็น กลับกลายเป็นความสงบนิ่งที่ดูน่าขันสิ้นดี

เธอหนีลงจาก...