บทที่ 136 คราวนี้ ทำไมไม่ยิ้มล่ะ?

บรรดาลูกสมุนของสมหมายต่างพากันยืนตัวเกร็ง เส้นประสาททุกเส้นตึงเครียด สายตาที่สบกันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

เมื่อเห็นพวกมันยังลังเล อานันต์จึงออกแรงบีบที่นิ้วมือซึ่งกำลังกำรอบข้อมือที่หักสะบั้นของสมหมาย แรงกดมหาศาลบดขยี้กระดูกที่แตกละเอียดซ้ำลงไปอีกครั้ง

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวน...