บทที่ 148 ฉันก็เจ็บเหมือนกัน

แรงลมจากหมัดที่หยุดกะทันหันทำให้ผิวหน้าของอานันต์รู้สึกแสบชา

บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ณัฐพลค่อยๆ ดึงกำปั้นกลับมาอย่างช้าๆ ทีละนิด

พริมดาวสัมผัสได้ว่าร่างกายที่เกร็งเขม็งของเขาเริ่มผ่อนคลายลง เธอจึงกล้าคลายมือที่โอบเอวเขาไว้ เปลี่ยนไปจับที่ท่อนแขนแกร่งแล้วออกแรงดึงตัวเขาให้ถอยหลังกลับมา

"พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ