บทที่ 150 เธอช่วยทายาให้ฉันได้ไหม?

คำกล่าวหาที่ไร้ความปรานีนั้นตรึงอานันต์ให้ยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป

ภาพความทรงจำที่เขาพยายามจะลืมเลือน กลับฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างแจ่มแจ้งในวินาทีนี้

ภาพจากหน้าจอมอนิเตอร์อันเย็นชาในสตูดิโอของพริมดาว...

บนหน้าจอนั้น สิรินทร์... ผู้หญิงที่เขาเข้าใจมาตลอดว่าอ่อนหวานและแสนดี กำลังแสยะยิ้มเหยียดหยาม...