บทที่ 160 ไล่ฉันออกได้เลย

คำสัญญาประโยคนี้ ราวกับหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงบนผิวน้ำอันนิ่งสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวในใจของพริมดาวในชั่วพริบตา

เธอนั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า หันหน้าไปทางหน้าต่าง แสร้งทำเป็นชื่นชมแสงสีของเมืองยามค่ำคืน แต่แท้จริงแล้วกลับไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้เลย

เขาบอกว่า... เขารอได้

คำพูดนี้ช่างเหมือนกับเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ