บทที่ 165 พวกเขากำลังแสดงละคร?

ณ หมู่บ้านบนดอยอันห่างไกล แสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องข้ามสันเขา ปลุกหมู่บ้านที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่

พริมดาวสะดุ้งตื่นเพราะเสียงไก่ขันที่ดังก้องกังวาน เธอตื่นลืมตาขึ้นมา แผ่นหลังรู้สึกปวดแปลบจากการนอนบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ ร่างกายของเธอยังไม่คุ้นชินกับสภาพความเป็นอยู่อันแสนทุรกันดารนี้เท่าใด...