บทที่ 173 ทุกคนกลัวจนแทบขาดใจ

พริมดาวจ้องมองชายหนุ่มที่ย่อตัวลงตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย

ใบหน้าที่คุ้นเคยจนสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณนั้น ดูคมคายราวกับรูปสลักภายใต้แสงเงาสลัวบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน

เสียงกัมปนาทของปืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท จนแก้วหูของเธออื้ออึงไปหมด

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ..."

เธอส่ายหน้าช้าๆ น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเค...