บทที่ 178 เราสองคนหายกันดีแล้ว

พริมดาวตาสว่างวาบในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวที่ผสมปนเปกับความอับอายพุ่งพล่านจากทะลุกลางอกขึ้นสู่สมอง

"ปล่อยนะ!"

เธอออกแรงดิ้นรน แต่ข้อมือเล็กบางกลับถูกเขาบีบเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"ฉันทอดสะพานให้คุณงั้นเหรอ?" เธอโกรธจัดจนเผลอแค่นหัวเราะออกมาเสียงต่ำ "อานันต์ พิษไข้มันทำให้สมองคุณกลับ หรือลืมไปแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ