บทที่ 45 แกล้งเป็นแฟนของฉัน

สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดสายไป

ภูริพัฒน์กำโทรศัพท์มือถือแน่น เขายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางห้องรับแขกอันกว้างขวาง รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก

'มีธุระสำคัญ'

เขารู้ดีว่าหากไม่มีประโยคท้ายนี้ และทำเพียงชวนเธอมากินข้าวธรรมดา ๆ เธอคงปฏิเสธเขาอย่างไม่ลังเล

ความจริงข้อนี้เปรียบเสมือนมือที่มองไม่เห็น คอยบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ