บทที่ 65 ความห่วงใยของเขามาสายไปถึงห้าปีเต็ม!

ในที่สุด โลกทั้งใบก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง

พริมดาวนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ทุกจังหวะการหายใจเจือไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

เธอหลับตาลง ไม่อยากขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเข้ามาเบาๆ อีกครั้ง

"แม่ครับ?"

เสียงเรียกเล็กๆ ที่เจือไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ