บทที่ 75 รอยจ้ำรูปสตรอว์เบอรี่บนลำคอของเขา

เล็บของพริมดาวจิกเข้าที่กลางฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้ามาช่วยเรียกสติที่กำลังสับสนวุ่นวายให้กลับคืนมาได้ชั่วขณะ

ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ส่วนเกินใดๆ เธอหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะหมุนตัวกลับ

ฝีเท้าที่ก้าวเดินนั้นมั่นคง ไม่มีการหยุดชะงัก หรือแม้แต่ความลังเลเพียงน้อยนิด

เธอเดินผ่านชายหญิงคู่...