บทที่ 11 ข้อเสนอ

คุณหมอปัณตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นหญิงสาว เห็นเพียงผ้าห่มกองที่พื้น เขาลุกจากเตียงมา กระชากผ้าห่มโยนขึ้นที่นอน บนพื้นมีเพียงเสื้อขาด ๆ ของหญิงสาว ส่วนเสื้อเขาหายไปคงเจ้าหล่อนสวมใส่ไป พลันสายตาก็หยุดนิ่งกับหยดสีแดงที่กระจายที่พื้นห้อง ริมฝีปากหนาถึงกับคลี่ยิ้ม

ร่างหนาหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำ วันนี้เขาตั้งใจจะกลับบ้านไปหาคุณย่า หลังจากถูกต่อว่าด้วยความน้อยใจหาว่าหลงลืมคนแก่ที่บ้าน ไม่มาให้เห็นหน้าบ้างไม่ยอมมีเหลนให้บ้าง ชายหนุ่มจึงจะไปให้เห็นหน้าเสียหน่อย

เวลาหนึ่งทุ่มที่บ้านศิริเวชชัยกุล

คุณหมอปัณในชุดลำลองสบาย ๆ เดินผิวปาก

เขาแกว่งกุญแจรถไปมามือล้วงกระเป๋าเดินเข้ามาในบ้าน

“คุณท่านคะ” เสียงฟังดูที่ตื่นเต้นดังมาแต่ไกล รีบเดินไปหาประมุขของบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ

“มีอะไรหรือแม่นี” น้ำเสียงอันนุ่มอ่อนตามด้วยใบหน้าที่เงยขึ้นช้า ๆ

“คุณปัณมาค่ะ” คนสนิทบอกด้วยความตื่นเต้น

“ฮะ ตาปัณมาหรือวันนี้” ใบหน้าที่ยิ้มยิ่งกว่าถูกรางวัลใหญ่ ๆ

“ค่ะคุณท่าน” ยังไม่ได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้น ทำให้แม่บ้านมีอันต้องหยุดพูด

“ฝนคงตกหนักแน่เชียว วันนี้หลานชายฉันกลับบ้านได้แม่นีเอ๊ย” คุณย่าวิลาวรรณประชดหลานชาย

“สวัสดีครับคุณย่า” หมอปัณเดินมานั่งข้างคุณย่าวิลาวรรณ พร้อมยกมือไหว้

“ฮึ งานยุ่งมากเลยหรือถึงหายหน้าหายตาไปซะหลายวัน” น้ำเสียงที่คนฟังรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจ

“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มหอมแก้มฟอดใหญ่

“ปัณ” ก่อนจะหยุดไว้แค่นั้น

เจ้าของชื่อมองหน้าคุณย่าวิลาวรรณด้วยความสงสัย

“ครับ” เขาขานรับ

“ย่าอยากมีเหลน” อยู่ ๆ ท่านก็บอกจุดประสงค์

“ไม่มีแฟนแล้วจะหาเหลนให้คุณย่าได้ยังไงล่ะครับ ผมยังไม่พร้อม” ปกติคุณย่าจะเร่งเร้าเรื่องการมีเหลนทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา

“หาผู้หญิงมาอุ้มบุญเอาสิ” จู่ ๆ คุณย่าวิลาวรรณก็พูดขึ้น

“ใครจะยอมละครับคุณย่า มันไม่ใช่ง่าย ๆ นะครับ” หมอปัณล่ะเหนื่อยใจกับเรื่องเดิม ๆ

“แกไม่หา ย่าหาเอง” เมื่อหลานชายไม่ยินดียินร้ายที่จะหาผู้หญิงมาอุ้มท้องเหลนให้ ท่านก็ต้องเป็นคนหาให้เอง

เสียงหัวเราะของหมอปัณดังขึ้น ในความคิดของคุณย่าท่านอยากมีเหลนจริง ๆ ถึงขนาดจะหาผู้หญิงมาอุ้มท้องลูกของเขาให้เลยหรือ ตั้งแต่เลิกรากับอดีตแฟนเก่าไป ชายหนุ่มก็ไม่คิดมีแฟนเป็นตัวเป็นตน มีแต่คู่นอนเป็นครั้งคราวเท่านั้น

“ผมหิวข้าวแล้วครับคุณย่า” หมอปัณเปลี่ยนเรื่องทันที ทำเป็นหูทวนลม

“เฮอะ แกไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย ถ้าวันไหนย่าหาผู้หญิงได้แกเตรียมตัวได้เลย” คุณย่าวิลาวรรณหมั่นไส้หลานชาย

“ถ้าคุณย่าหาได้เมื่อไหร่ วันนั้นผมจะทำให้คุณย่าสมหวัง” เขายิ้มกริ่ม มั่นใจว่าคุณย่าคงหาผู้หญิงมารับจ้างอุ้มบุญได้แน่นอน

แต่ละครั้งที่เขากลับมาบ้าน มักจะถูกคุณย่ารบเร้าแต่เรื่องมีเหลนตลอดเวลา บางครั้งเขาเองก็อยากจะมีให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว เขาก็เลือกผู้หญิงเหมือนกันใช่จะเอาใครมาเป็นแม่ของลูกเขาได้ นิสัยใจคอเป็นเยี่ยงไรก็ไม่รู้

อาหารมื้อค่ำสำหรับมื้อนี้ช่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข เมื่อคุณย่าวิลาวรรณกินพร้อมหน้าพร้อมตาหลานชาย ซึ่งตลอดระยะเวลาหลายวันท่านต้องนั่งกินอยู่คนเดียว

คุณหมอปัณตักอาหารให้คุณย่า สองย่าหลานต่างคุยสัพเพเหระต่าง ๆ นานา

รวมทั้งถามถึงโรงพยาบาลช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง แม้จะอยากมีเหลน แต่ท่านก็ห่วงหลานชายเช่นกันเขาทำงานแทบไม่มีเวลาได้พัก ห่วงสุขภาพของหลานชาย แต่ก็อยากให้แวะเวียนมาหาท่านที่บ้านบ้าง ไม่ใช่หมกมุ่นอยู่แต่กับงาน

“ค้างที่นี่ไหมคืนนี้” คุณย่าวิลาวรรณห่วงเรื่องความปลอดภัยเพราะมันดึกดื่น จึงอยากให้นอนค้างที่บ้าน

“ครับ ผมค้างที่นี่” หมอปัณตั้งใจจะค้างที่นี่อยู่แล้ว ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวันเขาอยากใช้เวลาอยู่กับคุณย่า

เมื่ออาหารมื้อค่ำจบลง

คุณย่าวิลาวรรณจึงขอตัวขึ้นห้องท่านอยากพักผ่อน ข้างล่างจึงเหลือเพียงชายหนุ่มที่นั่งอยู่มุมสลัว จนกระทั่งคำพูดของคุณย่าวิลาวรรณแล่นขึ้นมาในหัว

เขาลืมนึกไปเลยคืนที่มีอะไรกันกับหญิงสาว เขาไม่ได้ป้องกันแม้แต่ครั้งเดียว และไม่แน่ใจว่าหล่อนคนนั้นจะป้องกันตัวเองหรือไม่

ยามที่นึกถึงเสียงร้องหวาน ๆ ครวญครางใต้ร่างเขา ไหนจะเนื้อตัวนุ่มนิ่มความหอมความเย้ายวนและท่าทีของเธอ ทำให้เขาต้องยิ้มกับความไร้เดียงสาของหญิงสาวในเรื่องทางเพศ กลับทำให้เขาร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

“บ้าน่า” หมอปัณหลุดคำพูด

แสงไฟในห้องนอนส่องสว่าง ชายหนุ่มยืนมองไปยังด้านนอกของห้องนอน ซึ่งแยกออกจากตัวบ้าน มีทางเดินไปยังห้องนอนของชายหนุ่ม

เขาเลือกสร้างให้ติดกับต้นไม้ที่ร่มรื่นมองออกด้านนอกจะมีรั้วและต้นไม้ ดอกไม้นานาพรรณ ที่ตื่นมายามเช้าให้ความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

เขามองไปรอบ ๆ สวนหย่อม ที่มีบ้านไม้ยกสูงบันไดประมาณห้าขั้น หลังไม่ใหญ่ไม่เล็กมันยังคงถูกรักษาและดูแลเป็นอย่างดี หลังจากเขารบเร้าผู้เป็นย่าทำให้

ซึ่งช่วงหนึ่งของเขาได้เข้าไปพักอาศัย จนกระทั่งเขาต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ

นับแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้เข้าไปอยู่อีกเลย แต่มีแม่บ้านคอยทำความสะอาดประจำ พลันสายตากลับพึ่งสังเกตเห็นแสงไฟจากบ้านขนาดสองชั้น ถ้าชายหนุ่มคาดไม่ผิด