บทที่ 2 เจอหน้าครั้งแรก
บ้านสองชั้นค่อนข้างเก่าแต่เป็นแค่เพียงภายนอก ภายในสะอาดสะอ้านน่ามอง ทำให้รู้ว่าคนดูแลนั้นจิตใจและนิสัยเป็นคนแบบไหน ข้าวของดูสะอาดจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย
“แม่คะ” หญิงสาวในชุดนักศึกษา ทิ้งตัวลงหนุนตักผู้เป็นแม่
“อ้าว หนูเลิกเรียนแล้วเหรอลูก” น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนทักทายลูกสาววัยสิบเก้าปี
“ค่ะแม่ ขอหนูพักสักยี่สิบนาทีนะแม่ เดี๋ยวหนูจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานค่ะ” ดวงตากลมโตปิดลงอย่างเหนื่อยล้า มืออันแสนนุ่มนวลวางลงบนศีรษะลูกสาวอันเป็นสุดที่รัก รอยยิ้มอ่อนโยนหลังจากลูกสาวนั้นปิดดวงตาลงแล้ว
สองแม่ลูกย้ายเข้ามาอยู่อาศัยบ้านหลังนี้ได้ประมาณปีกว่า ๆ โดยเป็นบ้านของญาติที่เคยทำงานอยู่บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกันนี้เอง หลังจากลูก ๆ ของญาติเรียนจบ ต่างพากันย้ายไปอยู่กับลูก ๆ ที่อื่น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวอยู่ตามลำพังกับลูกสองคน การเดินทางไปเรียนนั้นยากลำบาก จึงได้ให้หญิงสาวและแม่มาอาศัยอยู่แทน อย่างน้อยได้มีคนช่วยดูแลบ้านช่องให้จะได้ไม่โทรม
ทุกเย็นหลังเลิกเรียน หญิงสาวจะไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งเป็นประจำ หากเป็นเสาร์อาทิตย์เธอจะทำงานที่ร้านกาแฟ หญิงสาวทำแบบนี้มาเป็นระยะเวลาหนึ่งปีกว่าเห็นจะได้
ลำพังเงินเดือนของแม่ไม่พอกับค่าใช้จ่ายในบ้าน ไหนจะค่าเรียนค่าเดินทาง และที่สำคัญค่ารักษาโรคของผู้เป็นแม่ เธอจึงต้องช่วยแม่ทำงานทุกอย่างและประหยัดที่สุด
คลับมาวิน
“ภัสวันนี้มาไวนะ” เสียงแหลมเล็กทักทายเมื่อเห็นเธอกำลังเก็บของเข้าล็อกเกอร์
“ค่ะพี่โรซี่เผื่อมีทิปเยอะหน่อย” คนถูกถามมองหน้าสาวสองผมยาวประบ่า พร้อมหัวเราะเบา ๆ
“แม่เป็นอย่างไงบ้าง” โรซี่สาวประเภทสอง รุ่นพี่ที่ทำงานที่นี่ประมาณสองปี และเป็นคนฝากงานหญิงสาวได้ทำที่นี่
“ดีขึ้นค่ะ” ขณะที่เปลี่ยนชุดเตรียมตัวทำงาน
“ว่าง ๆ พี่จะไปเยี่ยมอีกนะ” ปกติโรซี่มักจะไปเยี่ยมแม่ของรุ่นน้องบ่อย ๆ แต่ช่วงนี้เธอยุ่งจึงไม่ค่อยได้ไปเยี่ยม
“ค่ะ เดี๋ยวภัสบอกให้นะคะ” รอยยิ้มที่คุ้นเคยส่งให้กัน
นางสาวนภัสสร เดชนุสรณ์ หรือ ภัส อายุสิบเก้าปี นักศึกษาปีหนึ่ง รับจ๊อบหลังเลิกเรียนโดยการเป็นพนักงานเสิร์ฟ เธอเป็นคนร่าเริงคุยสนุก ใบหน้ากลมและเรียนเก่งเป็นที่รักแก่เพื่อนร่วมงาน หน้าที่ของหญิงสาวจะดูแลแขกเฉพาะโซนด้านล่าง ส่วนโซนด้านบนจะมีพนักงานคอยอำนวยความสะดวกอยู่แล้ว พูดถึงโซนด้านบนส่วนใหญ่จะเป็นแขกวีไอพี และห้องที่เจ้าของคลับไว้นัดเจอเพื่อนฝูง
“ภัส” โรซี่เดินมาหาเจ้าของชื่อ ขณะที่หญิงสาวกำลังยืนดื่มน้ำ
“มีอะไรคะพี่โรซี่” เธอวางแก้วน้ำพร้อมกับหันไปถาม
“คุณมาวินให้เอาเครื่องดื่มขึ้นไปให้”
โรซี่ได้รับคำสั่งจากเจ้าของคลับ
“อ้าว ทำไมล่ะพี่โรซี่” นภัสสรถามด้วยความแปลกใจ ปกติเธอถูกสั่งห้ามให้ขึ้นไปบนนั้น
“นางริตาไม่มา โอ๊ยไว้ค่อยมาถามทีหลังเถอะรีบ ๆ ภัส เดี๋ยวโดนบ่น” พี่โรซี่ยกไม้ยกมือ กลัวหญิงสาวจะโดนตำหนิ
“ค่ะ ๆ” เธอรับถาดเครื่องดื่มเดินผ่านนักท่องเที่ยวขึ้นไปยังด้านบน ซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของเจ้านาย
ก๊อก ก๊อก หญิงสาวเคาะประตูพร้อมผลักเข้ามาด้านใน ภายในห้องมีแสงไฟสลัว กลิ่นบุหรี่เหม็นคลุ้งเข้าจมูกจนหญิงสาวแทบอาเจียน เสียงหัวเราะดังประสานเสียงไม่รู้พวกเขาหัวเราะอะไรกัน
“วางเลยครับ” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนเจ้าของคลับ
นภัสสรเดินแหวกกลุ่มชายหญิงหลายคนไปหยิบของวางบนโต๊ะ เธอก้มหน้างุด จังหวะที่ต้องลุกขึ้น
“ว้าย” นภัสสรร้องเสียงหลงพร้อมล้มทับชายหนุ่มที่กำลังยกแก้วน้ำเมาจ่อปากพอดี
เหล้าหกรดเปียกเสื้อเขา สายตาหลายคู่พร้อมเสียงเอะอะโวยวายดังแทรกเสียงเพลง
“นี่เธอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดคนบนตัก
“ขอโทษค่ะ หนูสะดุดล้มค่ะ” ไปหน้าซีดเซียวปากสั่นระริกละล่ำละลักกล่าวขอโทษชายหนุ่ม
“ลุกจากตักฉันได้แล้ว” ชายหนุ่มบอกให้เธอลุก
“โอ๊ย” ขาที่เจ็บทำให้เธอเกือบหน้าคะมำล้มฟาดโต๊ะ
“ภัส เป็นไรมากไหม” มาวินรีบถามหญิงสาว
“เฮ้ย” มือคนที่บอกให้ลุกจากตัก คว้าเอวคอดบางล้มลงบนตักเขาอีกครั้ง แขนหนาสัมผัสเข้ากับทรวงอก กลิ่นแป้งเด็กหอมอ่อนติดจมูก ทำให้เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะดันหญิงสาวออกห่าง ไปเกยทับผู้หญิงที่นั่งนัวเนียเขาตะกี้
“นี่เธอ ซุ่มซ่ามที่สุดเลยดูซิเสื้อคุณหมอเปียกเลอะเทอะหมดแล้ว” หญิงสาวข้างกายชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ พร้อมผลักร่างนภัสสรลงกองที่พื้นอีกครั้ง
“ขอโทษค่ะ”
สองมือเท้าพื้นและรีบลุกยืนก่อนเดินขากะเผลกออกจากห้องทันที
ดวงตาเข้มมองตามหลังหญิงสาว เหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนคลี่ยิ้มมุมปาก
แต่ด้วยความบังเอิญมาวินเห็นพอดี
“เธอชื่อน้องภัส ทำงานที่นี่มาได้สองปีแล้ว” มาวินคีบบุหรี่ติดมือ ปล่อยควันขาวลอยฟุ้ง
“น้องเขานิสัยดีทำงานเก่ง” เจ้าของคลับเอ่ยชมหญิงสาว
“ฮึ ฮึ” คนฟังได้แต่แค่นเสียงในลำคอ เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนพูด
ด้านล่างคลับ
พี่โรซี่เห็นนภัสสรเดินขากะเผลก ๆ จึงได้เข้าไปประคองและถามไถ่
“โอ๊ย ภัสเอ๊ย เจ็บตัวจนได้” ก่อนจะคว้ายาหม่องมานวดข้อเท้าให้
“ไม่รู้คุณมาวินจะโกรธภัสหรือเปล่า ที่ทำให้เพื่อนเขาเลอะเทอะ” เธอกลัวถูกไล่ออกจากงาน
“คิดมากน่ะ คุณมาวินน่ะเขามีเหตุผล เรื่องแค่นี้เองมันเป็นอุบัติเหตุ คงไม่ถึงขนาดไล่ออกหรอกมั้ง” ปากพูดแต่มือยังคงนวดข้อเท้าให้รุ่นน้องด้วยความห่วงใย
“ข้างบนคงไม่เหมาะกับภัสหรอกค่ะ” ปากจิ้มลิ้มพูดพลางมองรุ่นพี่สาวสอง
“อื้อ คงงั้นแหละ” พี่โรซี่พูดโดยไม่เงยหน้า
นภัสสรเดินกะเผลก ๆ ไปเข้าห้องน้ำ เธอหอบเสื้อผ้าชุดเดิมไปเปลี่ยน ก่อนพ่นลมหายใจด้วยความโล่งใจ ที่ไม่โดนเจ้าของคลับเรียกไปพบ
หญิงสาวถูกให้บริการลูกค้าที่โซนด้านล่างเช่นเดิม ขืนให้ขึ้นลงมีหวังตกบันไดหัวร้างข้างแตกกันไปอีก โซนด้านบนจึงอยู่ในการรับผิดชอบของพี่โรซี่แทนคืนนี้
