บทที่ 21 ความหวัง

นับตั้งแต่วันที่คุณย่าวิลาวรรณไปที่บ้านแม่กานแก้ว ท่านตั้งหน้าตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ แต่รอแล้วรออีกก็ไร้วี่แววที่ทางนั้นจะติดต่อกลับมา

“คงหมดหวังจะได้อุ้มเหลนแล้วล่ะฉัน แม่นีเอ๊ย” สายตาที่แลดูหมดหวังของคนแก่ที่อยากมีเหลน

“อย่าพึ่งหมดหวังสิคะคุณท่าน ตราบใดที่ฟ้ายังสว่างเราย่อมมีความหวังค่ะ เธออาจจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ