บทที่ 31 ว่าที่คุณแม่อุ้มบุญ

“รอนานไหมหนูภัส” คุณย่าวิลาวรรณเดินเข้ามาในห้องรับแขก ท่านยิ้มละมุนอ่อนโยนให้เด็กสาวที่นั่งเหมือนตื่นตกใจอะไรบางอย่าง

“เอ่อ ไม่นานค่ะคุณท่าน” นภัสสรผ่อนลมหายใจเบา ๆ ยกมือไหว้ผู้สูงอายุ

“เดี๋ยวตาปัณลงมานั่งรอก่อนนะ” ท่านมองเด็กสาว ท่าทางของนภัสสรดูลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ

ขณะที่คุณย่าวิลาวรรณกำลังจะเอ่ยถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ