บทที่ 40 หวานปนขม

พี่โรซี่จับแก้มเนียน ๆ ปาดน้ำตาให้ ซึ่งตอนนี้เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“ไหวไหม ไปพักกับพี่ก่อนไหม”

รุ่นพี่ถามด้วยความห่วงใย กลัวหญิงสาวจะคิดมาก

“ฮือ ไหวค่ะ” เสียงสะอึกสะอื้นผ่านลำคอพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มให้คนตรงหน้า

“อื้อ กลับบ้านดี ๆ นะภัส อย่าคิดมากอะไรที่ใช่มันก็ใช่ อะไรที่มันไม่ใช่ก็ค...