บทที่ 46 กู่ไม่กลับ

“อื้อ อย่าน่าก้อย เราง่วงนอน” คนที่หลับแหล่มิหลับแหล่คิดว่าเป็นเพื่อน พลิกใบหน้ามาชนกับใบหน้าหมอปัณเข้าพอดี

ริมฝีปากหนากดประกบกลีบปากสีหวานทันที คนที่ถูกรุกรานพยายามลืมตา แต่ความหนักอึ้งทำได้เพียงปรือตา ความตกใจ

ทำให้มือคว้าเข้ากับที่ปรับเบาะทำให้เบาะล้มลงในระดับนอนเอน

ปั๊ก! ศีรษะคุณหมอปัณถลาไปโด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ