บทที่ 6 น่าไม่อาย
“คุณคะ อย่าแกล้งเด็กมันสิคะ” หญิงสาวปากแดงก้มจูบลงปากชายคนนั้นทันที นภัสสรได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าพวกเขาจะกล้าจูบต่อหน้าคนนับสิบกว่าคน
“ปล่อยเสื้อฉัน อยากร่วมวงก็บอกพวกเขาสิ” ชายหนุ่มเจ้าของแขนเสื้อที่โดนดึง มองด้วยความไม่พอใจ
“ว้าย” นภัสสรถูกผู้หญิงที่โดนจูบใช้หลังดันจนเธอล้มทับเกยบนตัวผู้ชายที่พึ่งดุเธอ
เต้าอวบเบียดต้นแขนแกร่งจนเขาสัมผัสถึงความอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมแป้งเด็กเหมือนครั้งก่อน ทำให้เขาต้องมองหน้านภัสสร
“ดื่มหน่อยสิ” มือหนายกแก้วเหล้าจ่อปากหญิงสาว หลังจากเขากระชับเอวคอดให้นั่งลงบนตักเขา
“หนูดื่มไม่เป็นค่ะ” เสียงสั่นเครือพร้อมเนื้อตัวที่สั่นเทิ้ม
“ฉันจ่ายไม่อั้นสำหรับแก้วนี้” เขาพูดข้างใบหู ลมที่พ่นออกจากริมฝีปากมันมีแต่กลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ ลิ้นเปียกชื้นแตะลงใบหู ทำนภัสสรสะดุ้งจนต้องย่นคอลง
“แต่ว่า” ริมฝีปากกำลังขยับที่จะบอก
“หนึ่งหมื่นบาท” เสียงทุ้มต่ำกระซิบ
ครั้นได้ยินจำนวนเงิน นภัสสรถึงกับตาโตลุกวาว เงินหนึ่งหมื่นบาททั้งเดือนเธอแทบไม่เคยได้จับ เหล้าแก้วเดียวได้ตั้งหมื่นบาท ใครไม่เอาก็โง่ละ เธอตกลงยอมรับข้อเสนอทันที ลืมคำเตือนของพี่โรซี่จนหมดสิ้น
“ค่ะ” มือสวยนุ่มรับแก้วเหล้าจากชายหนุ่มขึ้นดื่ม ปากโดนนิดเดียวเธอถึงเบ้หน้า แต่ก็กระดกพรวดเดียวหมดแก้ว
“แคก ๆ” นภัสสรไอจนน้ำตาไหล พอน้ำเมาไหลลงลำคอสู่ท้อง มันร้อนวูบวาบเกือบอาเจียน มือเรียวยาวลูบแผ่นหลังบอบบางให้ ก่อนจะยกมาวางบนหน้าขาขาวเนียนของหญิงสาว
เด็กสาวคนนี้คือเด็กสาวในคืนนั้น เขาจำกลิ่นนี้ได้ หญิงสาวคนนี้มีแรงดึงดูดและน่าสนใจ
เขาคุ้นหน้าเด็กสาวคนนี้เหมือนเจอที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก
“นี่เธอทำอะไรหมอปัณ” ผู้หญิงที่กลับจากไปเข้าห้องน้ำเห็นเข้าพอดี เธอกำลังจะเดินมานั่งที่เดิม แต่กลับถูกดึงไปบดจูบจากผู้ชายคนอื่น
“เดี๋ยวฉันโอนให้” ปากหยักงับเข้าที่ใบหูเบา ๆ แต่เขายังไม่ยอมปล่อยหญิงสาวไปทำหน้าที่
“หมอปัณ” นภัสสรย้ำชื่อชายหนุ่ม เธอชายตาขึ้นมองกลับต้องหลบสายตาคู่นั้น ใจเต้นตึกตักเธอยอมรับว่าเขาหล่อราวกับเทพบุตรจริง ๆ
นายแพทย์ปัณณวัฒน์ ศิริเวชชัยกุล หรือ หมอปัณ อายุสามสิบหกปี ทายาทโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่ง
ขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานเริงร่าและกำลังนัวเนียกันอยู่ สาวที่ตอนแรกนั่งข้างหมอปัณลุกขึ้นไปยังชั้นบาร์วางเหล้าที่นภัสสรเป็นคนดูแล เธอเทผงสีขาวบางอย่างลงแก้ว และกลับมาที่นั่งเหมือนเดิม
“นี่เธอไปชงเหล้าแก้วใหม่ให้คุณหมอปัณใหม่”
คนฟังสีหน้างง แต่ก็ต้องรีบพยักหน้า
“แก้วนี้ผ่านปากเธอแล้ว” เธอใช้สะโพกบดเบียดกับเรียวขาของคุณหมอ
“ค่ะ ๆ” นภัสสรละล่ำละลัก รีบลุกขึ้นและไปชงเหล้าแก้วใหม่ทันที เธอนำกลับไปให้ชายหนุ่ม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้หญิงข้างกายคุณหมอ เธอเบียดกายเข้าหา แต่หารู้ว่าการกระทำของผู้หญิงคนนั้น ถูกบันทึกโดยกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋ว
เพียงแค่หนึ่งแก้วของน้ำเมา ส่งผลให้นภัสสรที่ไม่เคยดื่มถึงกับมึนหัวลายตา เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงลำคอ ก่อนจะเดินเซไปหาเพื่อนที่ตอนนี้กำลังได้ที่กับแขก กำลังจะหมุนตัวออกจากห้อง กลับโดนมือหนาจับและบีบ
“อื้อ” เธอรีบเงยหน้าขึ้นมอง
“ภัสจะไปไหนเหรอครับ” มาวินที่ยืนเซถามเสียงยานคาง
“อ้อ ภัสจะไปดื่มน้ำค่ะ” ตอนนี้เธออยากดื่มน้ำมาก ๆ รู้สึกคอแห้ง
“เอาของพวกพี่ดื่มได้เลย” เขาปล่อยแขนและชี้มือไปยังขวดน้ำที่อยู่ในชั้นบาร์ ไม่รู้มา... วินมองเห็นหรือไม่เห็น เพราะในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวสาดส่องเท่านั้น
“ค่ะ ๆ” นภัสสรเดินกลับมายังชั้นบาร์ที่ตัวเองรับผิดชอบ
เวลาผ่านไป ราว ๆ สี่สิบห้านาที ชายหนุ่มที่รับเครื่องดื่มจากนภัสสรเริ่มจะนั่งไม่ติด ความรู้สึกร้อนตามเนื้อตัวแปลก ๆ ลมหายใจเริ่มรุนแรงขึ้น ใบหน้าเริ่มแดง ใจเต้นถี่ผิดปกติ
หญิงสาวข้างกายยิ้มอย่างพอใจ มือลูบไล้หน้าขาของชายหนุ่ม มันกลับทำให้เขาร้อนมากขึ้นยามที่โดยสัมผัส
“ผมหิวน้ำ” ปากเริ่มแห้ง เขารู้ทันทีว่าต้องโดนอะไรสักอย่าง ตาเริ่มลาย เนื้อตัวเกร็งแปลก ๆ
“นี่เธอเอาเหล้ามาให้ฉันแก้วนึง” น้ำเสียงที่ฟังดูแข็ง ๆ ภาพที่เห็นคือพวกเพื่อน ๆ เขากำลังกอดจูบลูบคลำผู้หญิงอย่างเมามัน มันเป็นภาพเคยชินที่เวลาคนเมามักจะคลอเคลียกับแฟนหรือคู่ขา
“ใจเย็นสิคะหมอปัณ คุณต้องการอะไรคะ”
หญิงสาวยิ้มยั่วยวน จังหวะนั้นเองที่นภัสสรกำลังถือแก้วเหล้ามาส่งให้ เธอเห็นคนทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม ก่อนจะถอยหลังแต่กลับโดนมือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือ
“แก้วนี้เธอดื่ม” น้ำเสียงเข้มบอก
“เอ่อ หนูไม่ดื่มค่ะ แก้วนั้นคุณยังไม่จ่ายเงินหนูเลยค่ะ” เธอแย้ง หญิงสาวที่จูบกับชายหนุ่มถึงกับไม่พอใจ รีบควักเงินโยนใส่หน้านภัสสร
“เอาไปแล้วถอยไปไกล ๆ” ก่อนจะคลี่ยิ้มต่อหน้าชายหนุ่ม
“เรามาต่อกันเถอะนะคะคุณหมอ” เธอจูบลงที่ปากหนาอีกครั้ง
นภัสสรรีบก้มเก็บเงินทันที เงินตั้งหมื่นใครจะไม่เอา เธอไม่สนใจว่าใครจะทำอะไรกันภายในห้องมีคนบ้าตัณหาบ้ากามกันทั้งนั้น รวมทั้งพนักงานสาวนมโตก็ร่วมวงกับเจ้านายหน้าไม่อาย
เมื่อเห็นว่าไม่ค่อยมีใครสนใจที่จะดื่มเหล้ามากกว่าการกอดจูบลูบคลำ นภัสสรจึงค่อย ๆ พาตัวเองออกมาด้านนอก
ครั้นพ้นมาได้เธอถึงกับพ่นลมหายใจหนัก ๆ รีบวิ่งลงด้านล่างทันที แต่ไม่รอดพ้นสายตาของชายหนุ่มผู้เป็นหมอ
