บทที่ 114 โอกาสสุดท้าย 2

เมื่อลับร่างของคนเป็นลูกไปแล้ว พู่กลิ่นก็ถอนหายใจออกมา ใบหน้าที่ฝืนยิ้มมาตลอดห่อเหี่ยวขึ้นทันควัน การบังคับอารมณ์และสีหน้าให้ชื่นมื่น ทั้งที่ใจทุกตรมเป็นอะไรที่ยากมาก แต่ก็จำเป็นต้องทำเมื่อไม่อยากให้ชวินบุตรต้องคิดมาก ว่าแม่ยังโศกเศร้าเรื่องของพ่อไม่หาย

“เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น เชื่อพี่สิ... แม่พี่เองก็ด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ