บทที่ 37 ตอนที่37 ดวงตากลับนิ่งอย่างน่าเจ็บปวด

ตอนที่37

ดวงตากลับนิ่งอย่างน่าเจ็บปวด

พิรญายกมือขึ้นแตะสร้อยข้อมือเส้นเล็กที่ข้อมือตัวเอง มันเป็นของที่รณภัทรเคยมอบให้เธอตั้งแต่สมัยเรียน เขาเคยบอกว่าให้ใส่ไว้ เวลารู้สึกโดดเดี่ยวจะได้จำไว้ว่ายังมีเขาอยู่ข้าง ๆ

เธอค่อย ๆ ปลดสร้อยเส้นนั้นออกอย่างช้า ๆ มือของเธอสั่น แต่ดวงตากลับนิ่งอย่างน่าเจ็บปวด

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ