บทที่ 5 ภูตสวาท บทที่ 5
เขาพยักหน้า “ใช่...เพราะถ้าฉันจุมพิตเธอนานไปกว่านี้พลังของฉันจะทำลายลมปราณในตัวเธอ แทนที่จะช่วยให้หายสนิท”
เขาพูดเหมือนนิยายกำลังภายใน “คุณมาจากไหนกัน อิคารัส?”
ชิรินตั้งคำถาม ใบหน้าของเธอแสดงออกซึ่งความไม่แน่ใจ ถึงเขาจะช่วยเธอให้รอดพ้นจากอันตรายแต่หญิงสาวก็เริ่มเคลือบแคลงในตัวตนที่แท้จริงของเขา รอยยิ้มพรายปรากฏบนริมฝีปากหยักหนาของอิคารัส
“ฉันอยู่ในสถานที่ที่มนุษย์ธรรมดาเข้าไปไม่ถึง”
ชิรินเอียงหน้า ดวงตาของเธอฉายประกายของความประหลาดใจระคนสงสัยออกมา
“ฉันไม่รู้ว่าที่นั่นคือที่ไหน...แต่คุณเป็นใครกัน อิคารัส”
เป็นอีกคำถามที่หญิงสาวยิงใส่เขา แต่คราวนี้ชายหนุ่มไม่กล่าวอะไร เขาแค่ยืนขึ้นตรงหน้าและทำให้ชิรินตกใจสุดขีดด้วยการสยายปีกขนาดใหญ่ด้านหลังออกมา
“โอ!...ไม่...คุณพระคุณเจ้าช่วย!”
ร่างเล็กร้องสุดเสียงพร้อมทั้งกระถดหนีไปข้างหลัง แต่โชคร้ายที่หลังของเธอไปชนกับหัวเตียง เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกนอกจากเบิกตาโพลงกับสิ่งอัศจรรย์ที่คาดไม่ถึง
“ชิริน”
อิคารัสเรียกหญิงสาวพร้อมทั้งโถมกายใหญ่โตที่ปีกสยายอยู่เบื้องหลังเข้าหาเธอ ชิรินตาเหลือกลาน เธอปัดป้องเขาด้วยแขนอันบอบบางแต่ถูกมือหนาคว้าเอาไว้ได้
“ชิริน”
“ปล่อยฉัน อิคารัส! คุณเป็นซาตานใช่มั้ย โอ...คุณพระคุณเจ้า! คุณเป็นซาตาน คุณมีปีก...ปล่อยฉัน ฉันกลัว”
“ฉันไม่ใช่ซาตาน ชิริน!...ฉันคือภูตแห่งป่าวิสต์แมนต่างหาก ดูหน้าฉันซี ดูหน้าฉันให้ชัด ๆ”
เสียงบัญชาของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับเงียบกริบ หญิงสาวสั่นไปทั้งตัวโดยเฉพาะริมฝีปากระริกและมีน้ำหยดน้อยไหลออกมาจากดวงตา
“นี่มันอะไรกัน! คุณเป็นภูต ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาหลอกหลอนฉันเลยนะได้โปรด”
“ฉันไม่เคยหลอกหลอนใคร ชิริน...ฉันแค่ออกจากที่นั่นมา สลัดปีกของฉันชั่วคราวเพื่อที่จะเข้าใจชีวิตของคนที่อยู่ในโลกตรงกันข้ามกับฉันเท่านั้น”
มือหนาหนักของอิคารัสล็อคข้อมือบางของหญิงสาวไว้แน่น ชั่วแว่บหนึ่งของความคิดชิรินนึกไปถึงความฝันของเธอ ภูตอย่างนั้นหรือ...โอ...เจ้าของดวงตาสีอำพันประกายทองเจิดจ้า อิคารัสเหมือน เขา คนนั้นที่มาสร้างฝันอันรัญจวนให้เธอ
“ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่ซาตานร้าย...เหมือนอย่างที่ฉันเคยดูในหนัง”
“เธออยากพิสูจน์ตัวฉันจริง ๆ หรือ ชิริน?”
เขาจ้องหน้าหญิงสาว ประกายสีทองงดงามทรงพลังในดวงตาของเขากลบความกลัวของเธอไปกว่าครึ่ง คล้ายมันกำลังปลอบประโลมและทำให้เธออบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
สักครู่อิคารัสจึงคลายมือหนาหนักที่จับข้อมือของเธอไว้แน่น ชิรินเบบิกตากว้างเมื่อเขาเปลี่ยนเป็นคุกเข่าต่อหน้าเธอและฉีกเสื้อบนร่างกายตัวเองออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหลือไว้เพียงกางเกงยีนส์และท่อนบนเปล่าเปลือยที่ปีกขนาดใหญ่กำลังสยายและกระพือขึ้นลง
อิคารัสเหมือนพญาอินทรี แต่เขามีร่างที่เป็นมนุษย์และมีปีกขนาดใหญ่อยู่บนหลังของเขา รูปกายของเขางดงามราวรูปปั้นจากฝีมือจิตรกรเอก อิคารัสเป็นภูตหนุ่มรูปงามราวกับเขาเป็นเทพแห่งความรัก เรือนร่างของเขาแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อและเต็มไปด้วยประกายสีทองกลืนละอองความมืดภายในห้องให้กลายเป็นสว่างเจิดจ้า
“อิคารัส...จะทำอะไร!”
ชิรินร้องด้วยความตกใจเมื่อภูตหนุ่มรูปงามช้อนร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งของเขาอีกครั้ง
“ฉันก็จะพิสูจน์ให้เธอเห็นอย่างไรกันล่ะว่าฉันเป็นภูต ไม่ใช่ซาตานอยางที่เธอเข้าใจ ฉันจะพาเธอไปในที่ที่ฉันอยู่”
บทที่ 6
“จะพาฉันไปไหน” ถามเสียงสั่นแต่แขนเรียวเกี่ยวกอดลำคอของเขาไว้แน่น
“ที่อยู่ของฉัน ป่าวิสต์แมน”
“มะ...ไม่...ไม่”
ชิรินร้องเสียงหลงแต่หลับตาปี๋เมื่อภูตหนุ่มสยายปีกขนาดใหญ่ของเขาอีกครั้งก่อนจะโบยบินออกไปทางหน้าห้องที่เปิดทิ้งไว้ หญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขา รู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลของของอิคารัสที่กำลังทะยานขึ้นสู่ที่สูง
หญิงสาวค่อย ๆ เปิดเปลือกตาข้างหนึ่งขึ้นดู โอ...คุณพระคุณเจ้า!...อพาร์ตเม้นท์ที่เธออยู่และตึกสูงห่างออกไปจากตัวเธอเรื่อย ๆ แผ่นดินต่ำลงและท้องฟ้าสูงขึ้น ดวงดาวเคลื่อนลงต่ำจนเธอแทบจะเอื้อมถึง นี่เธอกำลังลอยอยู่บนอากาศโดยมีแค่ร่างกายและอ้อมแขนของภูตหนุ่มเท่านั้นที่ประคองตัวเธอไว้
ช่างน่าอัศจรรย์...ช่างน่าอัศจรรย์
ชิรินลืมตาทั้งสองข้างเพื่อพบกับท้องฟ้าสีน้ำเงินกำมะหยี่ที่เธอนั่งมองมันจากหน้าต่างของอพาร์ตเม้นท์เป็นประจำ หญิงสาวเคยฝันว่าอยากจะล่องลอยและบินไปมาบนท้องฟ้านั่นเพื่อจะได้เก็บเกี่ยวดวงดาวที่ส่องระยิบระยับราวกับเพชรนับล้าน
“อิคารัส...นี่คุณกำลังจะพาฉันไปไหน?”
ชิรินถามขณะที่ใบหน้าของเธอถูกแรงลมปะทะอยู่ตลอดเวลา
“ฉันจะพาเธอไปในที่ของฉัน...ป่าวิสต์แมน ที่สิงสถิตของเหล่าภูต เทวดาและนางไม้”
“โอ!...ให้ตายเถอะ แล้วฉันจะได้กลับไปนิวยอร์มั้ย อิคารัส ได้โปรดเถอะ ฉันไม่อยากไปที่นั่น ฉันกลัว”
“อย่ากลัว...ฉันจะปกป้องเธอเอง”
คำพูดนั้นของอิคารัสทำให้ชิรินนิ่งอึ้ง หญิงสาวเงียบไปขณะที่เขาพาเธอทะยานขึ้นสู่ที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ร่างเล็กกอดภูตหนุ่มไว้แน่น ความชิดใกล้ ร่างกายที่เสียดสีกำลังทำให้หญิงสาวประหวัดคิดถึงความฝันของตัวเอง ลมหายใจนี้ กลิ่นนี้และสัมผัสนี้...ช่างไม่ผิดแผกไปจากสัมผัสที่เธอเคยได้รับเลย
ชิรินล่องลอยไปในท้องนภากาศพร้อมภูตหนุ่มรูปงามภายใต้แสงจันทร์กระจ่างไปทั่วผืนฟ้า เขาพาเธอข้ามภูเขา แม่น้ำและราวกับข้ามผ่านระยะทางนับหมื่นไมล์ของห้วงมหาสมุทร ไปยังสถานที่ที่เขาบอกหญิงสาวไว้
