บทที่ 54 พรหมจรรย์ข้ามคืน บทที่ 12

กระนั้นหยาดน้ำฟ้าก็หนักใจเพราะด้านนอกเป็นถนนซอยซึ่งไม่มีเงามืดให้เธอซ่อนตัวอีกแล้ว หญิงสาวปัดเศษดินและขยะออกก่อนจะรีบเดินห่างจากบ้านหลังนั้น เธอรู้สึกใจเต้นแรงมากตอนที่ต้องทำหน้านิ่งเฉยเดินผ่านหน้าคฤหาสน์หลังงามออกไป เมื่อพ้นจากซอยนั้นเธอก็วิ่งไปหาสวนหย่อมของโครงการ แล้วหลบเข้าหามุมมืดที่น่าจะไม่มีใ...