ยอมแพ้เถอะค่ะท่านประธาน...ฉันแต่งงานแล้ว

"คุณณดาครับ ผลตรวจของคุณออกมาแล้วนะครับ อาการตอนนี้แย่ลงกว่าเดิมมาก อย่างที่หมอเคยแจ้งไปคราวที่แล้วว่าลำพังแค่การทานยาคงเอาไม่อยู่ เซลล์มะเร็งกำลังลุกลาม ถ้าตัดสินใจแอดมิทเพื่อรักษาตัวที่โรงพยาบาลตอนนี้ อาจจะยังมีปาฏิหาริย์ให้หายขาดได้นะครับ"

"คุณหมอคะ... ณดาอยากทราบว่า ถ้าไม่ทำคีโม ณดาจะอยู่ได้อีกกี่เดือนคะ?"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของแพทย์เจ้าของไข้จะตอบกลับมา "คงไม่เกินสามเดือนครับ"

"ค่ะ ณดาเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะคุณหมอ"

เมื่อวางสายหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับความสั่นไหวในอก เธอเหลือเวลาที่จะได้อยู่เคียงข้างเขาอีกแค่สามเดือนอย่างนั้นหรือ?

ยังไม่ทันที่จะดึงสติกลับมาจากความโศกเศร้า เสียงบทสนทนาจากภายในห้องวีไอพีของคลับหรูก็ลอยมาเข้าหูเสียก่อน

"ไอ้ธีร์ ได้ข่าวว่าพี่ไอรีนกำลังจะกลับไทยแล้วนี่หว่า แล้วแกยังไม่เลิกกับเด็กที่ชื่อณดาอีกเหรอวะ?"

"ใกล้แล้ว"

ภายในห้องที่มีแสงไฟสลัว 'ธีระวัช' ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ราคาแพงขึ้นจรดริมฝีปาก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิด

ณดาที่ยืนถือถาดเครื่องดื่มอยู่หน้าประตูได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความรู้สึกหนาวเหน็บเกาะกุมหัวใจจนชาไปทั้งร่าง

ตลอดห้าปีที่อยู่ในฐานะ 'ผู้หญิงของธีระวัช' เธอเตรียมใจไว้เสมอว่าวันหนึ่งต้องมีจุดจบเช่นนี้ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเหตุผลนั้นจะเป็นเพราะผู้หญิงคนอื่น

"มายืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้! ทำไมไม่รีบเข้าไปเสิร์ฟเหล้าแขก!" ผู้จัดการร้านเดินผ่านมาเห็นเข้าจึงตวาดเสียงเขียวด้วยความไม่พอใจ

ณดาพยักหน้ารับคำพลางก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแววตาที่แดงก่ำ แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง สายตาคมกริบคู่หนึ่งก็พุ่งตรงมาที่เธออย่างแม่นยำ ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าเป็นสายตาของใคร

กว่าคลับจะปิดก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด ณดาลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรู ภายในห้องนั่งเล่นมืดสนิท มีเพียงแสงสีแดงวาบจากปลายมวนบุหรี่ที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืด กลิ่นฉุนของนิโคตินทำให้เธอเผลอขมวดคิ้ว

ณดาเคยบอกเขาแล้วว่าเธอแพ้ควันบุหรี่ แต่สำหรับธีระวัช... ความรู้สึกของเธอไม่เคยอยู่ในสมการความคิดของเขา

"ไม่ต้องเปิดไฟ มานี่" น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งที่สาดซัดเข้ามากลางใจ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกยะเยือกไปถึงกระดูกดำ

อาศัยเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ณดาเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย ยังไม่ทันจะทรงตัวได้มั่นคง ร่างสูงก็กระชากเธอเข้าไปในอ้อมกอด ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจ ฝ่ามือหนาสอดเข้ามาใต้แผ่นหลัง ปลดเปลื้องอาภรณ์จนร่วงหล่นลงสู่พื้น บรรยากาศภายในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน

เรื่องแบบนี้... ขึ้นอยู่กับความพอใจของธีระวัชเสมอมา

รสจูบของเขาดุดันและร้อนแรง ทว่าเมื่อสบตากัน ณดากลับมองเห็นเพียงความว่างเปล่าและเย็นชาในดวงตาคู่นั้น

เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา ธีระวัชแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสูงส่ง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายความห่างเหินจนน่าอึดอัด เมื่อเห็นเธอตื่น เขาเพียงปรายตามองด้วยสายตาเรียบเฉย

"ต่อไปนี้ผมจะไม่มาที่นี่อีก ส่วนงานที่คลับนั่น คุณก็ไม่ต้องไปทำแล้ว"

ปกติแล้วไม่ว่าธีระวัชจะสั่งอะไร เธอจะก้มหน้ารับคำโดยไม่มีข้อโต้แย้ง แต่ครั้งนี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอเผลอถามออกไป

"ทำไมคะ?"

ธีระวัชชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองเธอเต็มตา นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเย็นยะเยือก

"เงินที่ผมให้ไป มันยังไม่พออีกหรือไง?"

ณดายิ้มสมเพชให้กับตัวเอง ปลายนิ้วสั่นระริก พยายามสะกดกลั้นความขมขื่นที่ตีตื้นขึ้นมา

ที่แท้ในสายตาของเขา ทุกสิ่งที่เธอทำให้ตลอดมา ก็เป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์และเงินตราเท่านั้น

"คุณไอรีนคือใครคะ?"

แทบจะในวินาทีถัดมา ธีระวัชพุ่งเข้ามาบีบปลายคางเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย เต็มไปด้วยแววตาจับผิด

"แอบฟัง?"

ณดาจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่นขึ้น ฝืนยิ้มขมขื่นที่มุมปาก "แค่บังเอิญได้ยินค่ะ สงสัยบ้างไม่ได้เหรอคะ?"

การที่ธีระวัชมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญกับเขามากจริงๆ

ธีระวัชจ้องมองเธอนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสะบัดมือออก แววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ไม่ใช่เรื่องของคุณ อย่าสอดรู้สอดเห็น"

ณดาเก็บทุกปฏิกิริยาของเขาไว้ในใจ ดูเหมือนว่าจะมีเพียงผู้หญิงที่ชื่อไอรีนเท่านั้น ที่สามารถสั่นคลอนอารมณ์ของเขาได้

ห้าปีที่ผ่านมา เธอหลงคิดว่าความผูกพันอาจจะทำให้ธีระวัชมีพื้นที่เล็กๆ ในหัวใจให้เธอบ้าง แต่ความจริงตอกย้ำว่า เธอแค่ฝันกลางวันไปเอง

เมื่อตัวจริงกลับมา ตัวสำรองอย่างเธอก็ต้องคืนพื้นที่...

"ไม่ต้องห่วง ผมจะให้เงินก้อนหนึ่งกับคุณ มากพอที่จะทำให้คุณสุขสบายไปทั้งชาติ"

เหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย เธอได้แต่ก้มหน้า ซ่อนเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "ณดาไม่ต้องการค่ะ"

แววตาของธีระวัชขุ่นมัวลง เขาถอนหายใจเบาๆ ด้วยความรำคาญ "ณดา อย่างี่เง่า"

ณดา... อย่าถาม อย่าสงสัย อย่าเรียกร้อง...

ในความสัมพันธ์นี้ เธอเป็นเพียงผู้อยู่เบื้องล่างเสมอมา

ชีวิตที่ถูกคนอื่นขีดเส้นให้เดิน ตลอดห้าปีนี้ก็เกินพอแล้ว...

"คุณธีร์คะ... ขอเวลาให้ณดาอีกแค่สามเดือนได้ไหมคะ?"

ประโยคที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจถูกเอ่ยออกมาจนได้ ณดารู้สึกหมดเรี่ยวแรง แต่ก็ยังฝืนฉีกยิ้มกว้าง

สามเดือนสุดท้ายของชีวิต เธอแค่อยากมีธีระวัชอยู่เคียงข้าง ขอหลอกตัวเองอยู่ในความฝันอันแสนหวานเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตาก็ตาม

"ขอเหตุผล"

แสงไฟสีขาวนวลตกกระทบร่างของธีระวัช ยิ่งขับเน้นความเย็นชาให้เด่นชัด แววตาของเขายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความเห็นใจ

"เราเซ็นสัญญาดูแลกันห้าปีไม่ใช่เหรอคะ? ยังเหลืออีกตั้งสามเดือนกว่าจะครบกำหนด ไหนๆ ก็จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว" เธอแสร้งทำน้ำเสียงร่าเริง พยายามประคองรอยยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"เหตุผลของคุณฟังไม่ขึ้น ถ้าเป็นเรื่องเงินก็วางใจเถอะ อยู่กับผมมาห้าปี ผมไม่ใจดำปล่อยให้คุณลำบากหรอก" ธีระวัชหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตามความเคยชิน

สำหรับเขา การกระทำของณดาเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจเล็กๆ น้อยๆ นานๆ ทีก็ดูน่าเอ็นดูเหมือนรสชาติแปลกใหม่ แต่ถ้ามากเกินไปก็น่ารำคาญ

ณดากำมือแน่น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วอก แต่ศักดิ์ศรีสั่งให้เธอข่มกลั้นอารมณ์ เธอทัดปอยผมไปที่หลังหู เผยรอยยิ้มที่ดูสงบนิ่ง

"ดูเหมือนคุณไอรีนจะสำคัญกับคุณมากจริงๆ... อันที่จริงณดาเองก็อยากแต่งงานมานานแล้ว ในเมื่อเราจบกัน ณดาจะได้ถือโอกาสนี้ไปตั้งใจหาแฟนใหม่จริงๆ จังๆ สักทีค่ะ"

ธีระวัชยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว เธอรู้ดี... นั่นคือกิริยาเวลาที่เขาเริ่มหงุดหงิด

แต่เขาหงุดหงิดเพราะเธอเอ่ยถึงไอรีน หรือเพราะเธอบอกว่าจะไปมีผู้ชายคนใหม่กันแน่?

"ตามใจ"

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้านาฬิกาหรูบนโต๊ะมาสวม แล้วหันหลังเดินจากไป ทุกย่างก้าวหนักแน่น ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์

ความจริงแล้ว ด้วยอำนาจและบารมีระดับธีระวัช เพียงแค่กระดิกนิ้วสั่งลูกน้องไปสืบ เขาก็จะรู้ทันทีว่าไม่มีผู้ชายคนอื่นที่ไหนทั้งนั้น เพียงแต่... คนที่เขาจะยอมเสียเวลาใส่ใจ ไม่เคยเป็นณดา

ณดามองแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปจนลับตา ดูท่า... เขาคงจะเบื่อหน่ายเธอเต็มทนแล้ว

"คุณณดาครับ... ทำแบบนี้เพื่ออะไรครับ"

ผู้ที่เดินสวนเข้ามาคือ 'คินทร์' ผู้ช่วยคนสนิทของธีระวัช

ในมือของเขาถือแก้วน้ำและยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน นี่คือกฎเหล็กและขั้นตอนปฏิบัติที่เคร่งครัดหลังจากที่เธอและธีระวัชมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

ณดาหยิบยาเม็ดนั้นเข้าปากกลืนลงคออย่างไม่ลังเล เธอปฏิเสธเช็คเงินสดที่คินทร์ยื่นให้ แล้วล้วงเอาแบล็คการ์ดในกระเป๋าเสื้อคลุมวางคืนลงบนโต๊ะ

"ณดาเอาไปแค่ส่วนที่ควรจะได้ ส่วนที่เหลือ... ฝากคุณคินทร์คืนให้เขาด้วยนะคะ"

"คุณณดาครับ ผมรู้ว่าเรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องจริง รับเช็คใบนี้ไว้เถอะครับ..."

"ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ" ณดายกมือห้าม แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเกินจะกล่าว

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยว คินทร์จึงได้แต่ถอนหายใจและเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

ทิ้งให้เหลือเพียงความว่างเปล่าภายในห้องกว้าง ณดากอดตัวเองแน่นขึ้น พยายามซึมซับไออุ่นอันน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่

แม้แต่เวลาแค่สามเดือน เขาก็ยังไม่ยอมเสียสละให้... ใจร้ายจริงๆ นะ คุณธีร์