บทที่ 158

ดวงตาของนาตาลีเบิกโพลงอย่างตื่นตระหนก เธอไขว่คว้าไปในอากาศ ปากก็กรีดร้องออกมาเป็นเสียงขาดห้วงจับใจความไม่ได้

เอมิลี่แทบจะจำแม่ของตัวเองไม่ได้ และหัวใจของเธอก็แหลกสลายเมื่อเห็นภาพนั้น

"แม่คะ นี่หนูเอง! เอมิลี่! มองหนูสิคะ!" เอมิลี่ทุบประตู น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง

เมื่อได้ยิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ