ยั่วยวนคุณชายแตะต้องไม่ได้

แสงไฟนีออนสาดส่องสลับไปมา เสียงดนตรีดังกระหึ่มก้องไปทั่วคฤหาสน์โอ๊คฮิลล์ คลับส่วนตัวสุดหรู

เอมิลี่ แฮร์ริสัน เดินฝ่าฝูงชนที่วุ่นวาย พลางประคองถาดเครื่องดื่มและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำยอดขาย

เธอเผลอดึงกระโปรงเครื่องแบบสั้นกุดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นข้อบังคับของคลับที่ต่อรองไม่ได้

นอกจากกระโปรงแล้ว เธอยังสวมที่คาดผมหูกระต่ายปุกปุยไว้บนศีรษะด้วย

"หน้าตาสวย ๆ แบบนี้มาเดินขายเหล้า เสียดายของชะมัด!" ชายขี้เมาคนหนึ่งลุกขึ้นยืนขวางทางเอมิลี่อย่างกะทันหัน สายตาของเขากวาดมองเธอขึ้นลงอย่างไม่อาย ราวกับนักล่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ

เอมิลี่หันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเขียวอมฟ้าของเธอยังคงแจ่มใสและสงบนิ่ง

เธอแต่งหน้าจัด กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวขึ้นเล็กน้อย และทาลิปสติกสีแดงสด ซึ่งภายใต้แสงไฟนีออนทำให้เธอดูเหมือนสิ่งมีชีวิตยามราตรีที่งดงามแต่แฝงไปด้วยอันตราย

"เครื่องดื่มแก้วละหนึ่งพันดอลลาร์ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายคนนั้น—เจสัน ลี ลูกคุณหนูที่ใช้เงินกองทุนซึ่งเป็นที่รู้จักในย่านนี้—ตะลึงในความงามของเอมิลี่อย่างเห็นได้ชัด เขาถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "จริงเหรอ?"

เพื่อน ๆ ของเขาเริ่มยุยงส่งเสียงโห่ร้องดังลั่น

"ใครจะไปคิดว่าคุณแฮร์ริสันผู้ยิ่งใหญ่จะต้องมาตกอับเดินขายเหล้าแบบนี้ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าคงคิดว่าเป็นเรื่องตลกแน่ ๆ!"

"เจสัน วันนี้นายถูกหวยแล้วว่ะ! อย่าปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือไปล่ะ!"

เจสันดึงบัตรเครดิตออกจากกระเป๋า ตบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง แล้วทำท่าทางโอ้อวด "คืนนี้เธอดื่มหมดไปกี่แก้ว ฉันจะโอนเงินให้ตามจำนวนนั้นเลย นี่อาจจะเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของเธอในคืนเดียวเลยนะ!"

เอมิลี่พยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "ตกลง"

เธอวางถาดลงแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะของเจสัน พวกเพลย์บอยเศรษฐีอย่างเขามีชีวิตอยู่เพื่อความตื่นเต้นท้าทาย บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากหลายชนิด รวมถึงเหล้าดีกรีแรงอีกหลายประเภท

เอมิลี่หยิบแก้วขึ้นมาแล้วกระดกรวดเดียวจนหมด

แอลกอฮอล์ดีกรีสูงแผดเผาลำคอและกระเพาะของเธอจนร้อนวูบวาบ

น้ำตาคลอขึ้นมาในดวงตาทันที แต่เธอก็ฝืนความรู้สึกอยากอาเจียนเอาไว้โดยการจิกเล็บลงบนฝ่ามือ จากนั้นเธอก็คว้าแก้วที่สองขึ้นมาดื่มจนหมดอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน

เธอต้องการเงิน

เสียงโห่ร้องจากบูธวีไอพีดังก้องขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ดวงตาของเจสันเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เอมิลี่ไม่สนใจพวกเขาและดื่มรวดเดียวสิบช็อตติดกัน เธอกัดลิ้นตัวเอง ใช้ความเจ็บปวดต่อสู้กับอาการวิงเวียนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วยื่นมือเรียวของเธอออกไป "หนึ่งหมื่นดอลลาร์ค่ะ จะจ่ายให้เมื่อไหร่คะ?"

เจสันลุกจากบูธอย่างไม่รีบร้อน ร่างกายเซเล็กน้อยขณะเดินเข้ามาหาเอมิลี่ "จะรีบไปไหน? คิดว่าฉันจะเบี้ยวหรือไง? ไปโรงแรมกับฉันสิ แล้วฉันจ่ายให้ที่นั่นแน่นอน"

ขณะที่พูด มือของเขาก็เลื้อยมาที่เอวของเอมิลี่

เอมิลี่ตวัดมือปัดมือของเขาทิ้งทันทีแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้แก้มของเธอแดงก่ำ แต่ดวงตาของเธอยังคงเย็นชาและตื่นตัว "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

เมื่อถูกทำให้อับอายต่อหน้าทุกคน เจสันก็โกรธจัด "ก็แค่ผู้หญิงขายตัวที่ดูดีหน่อย ยังจะทำตัวเป็นคุณหนูสูงส่งตระกูลแฮร์ริสันอยู่อีกเหรอ คิดว่าทำเป็นเล่นตัวแล้วจะดูดีขึ้นมาหรือไง? อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ? ไปโรงแรมกับฉันตอนนี้เลย ถ้าทำให้ฉันพอใจ ฉันอาจจะให้ทิปเพิ่มด้วยซ้ำ"

สายตาของเขากวาดมองร่างกายของเอมิลี่อย่างโจ่งแจ้ง "แต่ถ้าปฏิเสธ เธอก็จะไม่ได้อะไรเลย"

เอมิลี่พยายามข่มความเจ็บปวดแสบร้อนในท้อง พลางตระหนักได้ว่าเจสันตั้งใจจะเบี้ยวเธอตั้งแต่แรกแล้ว

เธอแอบเอามือกุมท้องไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันดื่มเหล้าไปแล้ว คุณก็ต้องจ่ายเงินให้ฉัน! ฉันเคยเห็นคนเล่นเกมแบบนี้มาเยอะ แต่คุณเป็นคนแรกเลยนะที่คิดจะเบี้ยว อยากให้ฉันเอาเรื่องน่ารังเกียจของคุณไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ไหมล่ะ?"

“นาฬิกาบนข้อมือฉันเรือนเดียวก็ซื้อชีวิตแกได้ทั้งชีวิตแล้ว ยังมีหน้ามาว่าฉันกระจอกอีกเหรอ!” เจสันยิ่งโมโห เขาหันไปดึงปึกเงินสดออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วขว้างใส่หน้าเอมิลี่อย่างรุนแรง

“อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ? ก็ก้มลงไปเก็บมันซะสิ”

ปึกธนบัตรกระแทกหน้าเธอแรงราวกับก้อนอิฐ

เอมิลี่เซถอยไปแต่ก็กลับมายืนทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว

เธอมองไปรอบๆ ใบหน้าของผู้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับเรื่องสนุกตรงหน้า ริมฝีปากสีแดงสดของเธอแทบจะปริแตกเป็นเลือดเพราะแรงที่เธอกัดมัน

คนพวกนี้ตั้งใจมาเพื่อเยาะเย้ยเธอโดยเฉพาะ

ตอนที่ตระกูลแฮร์ริสันรุ่งเรืองถึงขีดสุด คนพวกนี้ยังไม่คู่ควรที่จะมายืนอยู่ต่อหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เมื่อเธอตกอับ พวกเขาก็พากันมารุมทึ้งเหมือนฝูงแร้ง

เจสันยังคงเยาะเย้ยต่อไป “เป็นอะไรไปล่ะ? เมื่อกี้ยังเรียกร้องอยากได้เงินอยู่ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้มันเป็นของแกทั้งหมดแล้วถ้าแกเก็บมันขึ้นมา แต่แกต้องคุกเข่าลงไปเก็บนะ”

เล็บของเอมิลี่จิกลึกลงไปในฝ่ามือ เธอมองลงไปยังธนบัตรที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นราวกับว่ามันเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

เธอต้องการเงินอย่างยิ่งยวด แต่ศักดิ์ศรีที่ถูกปลูกฝังมาทำให้เธอไม่อาจยอมก้มหัวให้ใครได้ แม้จะยืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรงอย่างสมบูรณ์แบบ

เพื่อนๆ ของเขาหัวเราะเสียงดังลั่น

“คุณแฮร์ริสัน เลิกเล่นละครได้แล้ว คุณคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่าตระกูลแฮร์ริสันยังเป็นเหมือนเดิมน่ะ?”

“สถานการณ์มันกลับตาลปัตรสิ้นดี! ตระกูลของเธอเคยดูถูกตระกูลลี แต่ตอนนี้ฉันกลับใช้เงินหยามหน้าเธอได้!”

เอมิลี่พยายามข่มความรู้สึกอัปยศอดสูที่ถาโถมเข้ามา

เมื่อมองดูกระโปรงสั้นของตัวเอง ทันใดนั้นเธอก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

ณ จุดนี้ ยังมีศักดิ์ศรีอะไรให้ต้องรักษาอีกหรือ? เธอทิ้งทุกอย่างไปแล้วในวันที่ตัดสินใจมาทำงานที่คลับแห่งนี้

ท่ามกลางเสียงเย้ยหยันของฝูงชน ในที่สุดเอมิลี่ก็เริ่มค่อยๆ ย่อตัวลง

แต่ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเงินบนพื้น เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย “เสียงดังน่ารำคาญ”

เอมิลี่เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

ชายในชุดลำลองสีเทาอ่อนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายราวกับผลงานชิ้นเอกที่พระเจ้าทรงโปรดปรานที่สุด

ดวงตาสีฟ้าอมเทาของเขาเฉยชาอย่างที่สุด ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ควรค่าแก่ความสนใจของเขา รัศมีแห่งความเย็นชาที่ไม่แยแสต่อสิ่งใดแผ่ออกมารอบกายเขา

นั่นคือไมเคิล วิลสัน

โจนาธาน ปาร์คเกอร์ ผู้ช่วยของเขาก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อจัดการให้เคลียร์พื้นที่ในคลับ

ผู้จัดการคลับโค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกล่าวขอโทษ “ขออภัยที่รบกวนความสงบของคุณวิลสันครับ เราจะจัดการแขกที่ไม่พึงประสงค์พวกนี้ออกไปทันที”

เขาหันไปจ้องหน้าเจสันและกลุ่มเพื่อนอย่างเอาเรื่อง “ออกไปให้หมด เดี๋ยวนี้!”

เจสันโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ถึงจะบ้าบิ่นที่สุดก็คงไม่มีใครเสี่ยงต่อกรกับไมเคิล เขาทำได้เพียงเดินจากไปอย่างหัวเสีย และหยุดขู่เอมิลี่ตอนที่เดินผ่าน “วันนี้เธอโชคดีไป คราวหน้าเธอไม่รอดแน่”

เอมิลี่เอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาใคร เธอทนรับการปฏิบัติหรือความอัปยศอดสูแบบไหนก็ได้ เธอชินกับมันแล้ว แต่ต่อหน้าไมเคิล เธอกลับไม่สามารถเสแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรได้

ผู้จัดการรวบรวมเงินทั้งหมดจากพื้นมายัดใส่มือเอมิลี่ “มัวรออะไรอยู่? รีบไปดูแลคุณวิลสันเดี๋ยวนี้เลย”

เอมิลี่มองขึ้นไปอย่างประหลาดใจ เพียงเพื่อสบเข้ากับสายตาเฉยเมยของไมเคิล

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอมิลี่ก็เดินตามไป

ไมเคิลไม่ค่อยมาที่คลับแห่งนี้ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เขามา เธอก็มักจะได้รับมอบหมายให้คอยดูแลเขาเสมอ บางทีอาจเป็นเพราะเขาคิดว่าเธอดูสะอาดสะอ้านกว่าพนักงานคนอื่นๆ

ในห้องส่วนตัวชั้นสอง เสียงดนตรีเบาลงมาก

ไมเคิลนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านบนที่นั่งประธาน

เอมิลี่ค่อยๆ เดินเข้าไปรินเครื่องดื่มให้เขา ความเจ็บปวดในช่องท้องทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็อดทนไว้เงียบๆ

ทันใดนั้น เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มก็ดังลงมาจากเบื้องบน “ไม่สบายเหรอ?”