บทที่ 166

“ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะครับ! พวกเรามันก็แค่พวกปลายแถว...”

ไมเคิลเฝ้ามองพวกมันอย่างเงียบงัน บัดนี้ทั่วทั้งโกดังสินค้ามีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักอย่างหวาดกลัวของเหล่าอันธพาลไม่กี่คนที่เหลือรอด

ครู่ต่อมา เขาก็เอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงของเขาเงียบขรึมแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวจนเยือกเย็นไปถึงกระดูก “ฉันจะให้โอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ