บทที่ 95 คนที่ถูกทิ้ง 1

“อิ่มแล้วค่ะ”

กินได้เพียงไม่กี่คำพลอยไพลินก็อิ่มตื้อ ยิ่งถูกตอกย้ำถึงความเป็นมาเป็นไปของตัวเอง ความอยากอาหารที่มีก็หายไปเสียอย่างนั้น ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกผิดจนต้องเงยหน้าขึ้นมองคนที่อุตส่าห์เดินฝ่าผู้คนไปซื้อมา “ขอโทษค่ะพี่คิง ลินน่าจะหิวเกิน เลยกินได้นิดเดียว”

ถ้าเป็นพี่ชายของเธอทั้งสอง พลอยไพลิ...