บทที่ 38 แค่ไปส่ง

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงเพลงเบา ๆ จากวิทยุที่ดังคลออยู่เป็นระยะ

ฟรานโก้เหลือบมองคนข้างตัวเป็นครั้งคราว ชาลินีนั่งพิงเบาะ ศีรษะเอนเข้าหากระจก ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าที่เคยเรียบร้อยในเวลางานกลับแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ นิ้วมือของเธอขยับอยู่บนตักเป็นระยะ ราวกับกำลังพยายาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ