บทที่ 40 เธอจำไม่ได้ ส่วยเขานั้นจำไม่ลืม

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ชาลินีขยับตัวช้า ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อความปวดตุบ ๆ แล่นขึ้นมาทั่วศีรษะ

“อื้อ...” เธอยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น เพดานห้องนอน เตียงของตัวเอง บ้านของตัวเอง

เดี๋ยวนะ....